Waarom Moeders In Actie

We krijgen regelmatig de vraag wat de onderbouwing is voor onze eerste oproep Moeders, Kom In Actie. Hier kun je deze lezen. Het is misschien even doorbijten, maar dan heb je hopelijk een duidelijk beeld over het hoe en waarom van de actie.

Conclusies:

De GeboorteBeweging signaleert dat de basisaanname, de vermeende hoge babysterfte, te smal is voor een ingrijpende hervorming van de geboortezorg om deze te rechtvaardigen. Wij vinden het hoge tempo waarin de hervormingen worden afgedwongen onverantwoord. Bovendien doet het ons twijfelen aan de integriteit van de hervormers. Wij vragen ons af wiens belangen gediend worden: die van de beroepsgroepen en zo ja, welke beroepsgroepen? Die van de zorgverzekeraar? Zeker niet die van de zwangere: haar keuzevrijheid en het recht op zelfbeschikking worden juist ernstig bedreigd.

De GeboorteBeweging heeft namens de cliënten van de geboortezorg eerder deze zorgen geuit en doet dit nu opnieuw. Er moet goed gekeken worden naar wát de gevolgen van het ontschotten in de geboortezorg precies zijn en welke belangen daarbij meespelen. Daarbij moet niet alleen rekening worden gehouden met de positie van verloskundigen en gynaecologen, maar in de eerste plaats met de gevolgen voor de individuele zwangere.

Daarom roepen wij de minister en de beroepsgroepen op om een pas op de plaats te maken, zorgvuldig te kijken naar de gevolgen van de voorgestelde hervormingen en de zwangere actief bij de hervormingen te betrekken.

Daarom roepen wij zwangeren, moeders, vaders en grootouders op om de actie van Moeders In Actie te steunen.

• Onderteken en verspreid de petitie
• Volg ons op facebook:  en twitter:
• Mail ons als je je actief wilt inzetten, onze nieuwsbrief wilt ontvangen, voor onze blog wilt schrijven: actie@geboortebeweging.nl

De GeboorteBeweging vertegenwoordigt de stem van elke zwangere, barende en kraamvrouw, aangezien wij staan voor het recht op zelfbeschikking en keuzevrijheid. Elke (aanstaande) moeder heeft daarmee te maken. Op basis van verkregen informatie en haar eigen voorkeuren neemt zij beslissingen ten aanzien van haar zwangerschap en bevalling, of dit nu de keuze voor pijnbestrijding is, een badbevalling, bevallen thuis of in het ziekenhuis. De moeder heeft - ook volgens de wet - het recht de uiteindelijke beslissing te nemen over haar zorg.

De zorgen van Dhjana (deel 2)

Gisteren las je het eerste deel van de zorgen van Dhjana. Vandaag volgt de rest van de e-mail die zij schreef naar aanleiding van de brief van het CPZ aan minister Schippers. 

* Zorgstandaard, gezamenlijke zorgpaden en protocollen, coordinatie,
zorgverleners die werken als een team en eenduidig communiceren: reken
maar dat er straks geen ruimte meer is voor ouders die willen afwijken van
de gemedicaliseerde norm, maar ook niet meer voor zorgverleners die de
ouders daarin willen ondersteunen. Van lieverlee zullen er dus ook steeds
minder verloskundigen zijn die uitdragen dat ze de voorkeur geven aan een
niet-gemedicaliseerde bevalling, stomweg omdat ze moeten gaan kiezen
tussen de 'eenduidige boodschap' binnen een verplicht gesteld
samenwerkingsverband of hun werkplek kwijtraken.
 
* 'Echoscopische expertise wordt gebundeld om deskundigheid te
optimaliseren.' Het verplicht stellen van echo's, zoals dat in Frankrijk
al het geval is, op straffe van korting op de kinderbijslag die je daar
vanaf de zwangerschap krijgt, ligt hiermee in het verschiet. Het doet er
niet meer toe of je als ouders de echo's wilt en of je misschien twijfels
hebt bij de vermeende onschadelijkheid. Het moet, anders is het niet
'deskundig' en 'optimaal'.

* Informatieverzameling wb het verloop van de zwangerschap en het
partusplan: waar je als huisartspatient nog de mogelijkheid hebt om het
EPD te weigeren, heb je dat hier niet meer - er wordt per definitie een
electronisch en web-based dossier aangemaakt en de bezwaren tegen het EPD
(privacyschending, slecht beveiligd) worden zo in een klap van de tafel
geveegd. Bovendien kan dit verstrekkende gevolgen hebben omdat er zoveel
'partners' kennelijk toegang krijgen tot dit dossier. Koppel het aan de
opmerking over initiatieven van de zorgverzekeraars en het zou op een
gegeven moment zomaar kunnen zijn dat je zorgpremie omhoog schiet omdat
uit dit dossier blijkt dat je in een of ander risicoprofiel zit. Koppel
het aan de kennelijk standaard monitoring door de kinderarts, shared care
en gedecentraliseerde jeugdzorg en het zou kunnen zijn dat je een
gemeentelijke jeugdhulpverlener over de vloer krijgt omdat je het vertikt
om te laten vaccineren.
Koppel dit dossier aan de toenemende informatie'behoefte' van de overheid
en het zou ook nog wel eens op tal van andere gebieden gevolgen kunnen
hebben. 

Ik weet dat met name het laatste stuk vergezocht klinkt. Maar als je ziet
hoe vaak de overheid gegevens opvraagt (providers, OV-chipkaart,
parkeergegevens, slimme meters) dan ben ik bang dat het geen paranoia is.
Plannen zoals deze leggen de basis voor dergelijke dingen, ook als we dat
pas op lange termijn zullen merken.

Vriendelijke groet,
Dhjana

Maak jij je net als Dhjana zorgen over de ontwikkelingen in de geboortezorg? Wil je dat jouw stem wordt gehoord? Teken dan onze petitie, en vraag ook anderen dat te doen. 
Wil je mee schrijven op dit blog? Je inbreng is zeer welkom! Mail jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

Gynaecologen manager van de zorg?

Moeders In Actie wordt soms verweten ‘tegen de gynaecologen’ te zijn en pro eerste lijn (verloskundigen). Niets is minder waar. We zijn, om het nog maar ‘s helder te hebben, vóór keuzevrijheid van de vrouw aangaande de zorg voor haar en haar baby tijdens zwangerschap, bevalling en de kraamperiode en tégen onnodige medicalisering van die zorg. Als gynaecologen vervolgens daaruit concluderen dat we tegen de tweede lijn zijn (ziekenhuis, gynaecoloog, klinisch verloskundige), dan zien zij helaas de nuance niet en dragen ze bij aan de polarisatie. Moeders In Actie stelt dat de plannen voor de hervorming van de geboortezorg van het CPZ (College van Perinatale Zorg, zie ook deze blog) die keuzevrijheid niet waarborgt, onder andere door het opdringen van ‘Shared Care’.

Een ander verwijt wat we horen, is dat we denken dat ‘ze’ uit zijn op geld en macht. Hoe komen we op dat idee? Wie het beleidsplan2011-2015 van de Nederlandse Vereniging van Obstetrie en Gynaecologie (NVOG) leest, komt daarin een aantal interessante dingen tegen. Ik licht er hieronder een paar uit (cursivering van mijn hand).

P.19: “Medische ontwikkelingen schrijden voort en leiden tot meer complexe zorg. Ook de patiënt verandert. De gynaecoloog werkt steeds meer in een team van professionals. De overheid zet in op versterking van de eerste lijn en concentratie van curatieve zorg. Men voorziet de opkomst van relatief grote eerstelijns zorgcentra met brede diagnostiek en meer zorg voor chronische ziekten. Aan de andere kant van het (cure)-spectrum zal een beperkt aantal ziekenhuizen overblijven voor weinig frequente, hoogcomplexe, multidisciplinaire zorg. De ontwikkelingen rondom spreiding en concentratievan zorg zullen zeer bepalend zijn voor de toekomstige invulling van de werkzaamheden van de gynaecoloog. De rol van de gynaecoloog schuift geleidelijk op naar die van regisseur. De gynaecoloog voert regie in de directe patiëntenzorg (preventie-diagnostiektherapie), in een netwerk van zorg (samenhang met andere disciplines, andere instellingen) en in de bestuurlijke organisatie van zorg.”

En:

“De NVOG heeft verantwoordelijkheid genomen in de Stuurgroep zwangerschap en geboorte. Na uitkomen van het advies ‘Een goed begin’ heeft de NVOG samen met andere betrokken partijen het initiatief over de implementatie van de adviezen naar zich toe getrokken. Hierdoor heeft de NVOG zich centraal gepositioneerd. De NVOG wil een leidende rol vervullen bij de herinrichting van de verloskundige zorg. Dit heeft onder meer het visiedocument ‘Integrale verloskundige zorg in Nederland, een stap verder’ opgeleverd.

P4 “Patiënten vertrouwen er op dat de geboden zorg van goede kwaliteit is en veilig wordt verleend. De toezichthouder verwacht niet-vrijblijvende afspraken over verantwoordelijkheid, samenwerking en naleven van veldnormen. Daar zullen zorgaanbieders op moeten anticiperen. Onze beroepsvereniging wil daarin haar regisserende rol behouden.

P5 “In een breed perspectief zal de gynaecoloog zich bezig houden met vrouwengezondheidszorg en neemt daarbij de regierol op zich (ketenzorg, behandelteams), waarbij het belang van de patiënt voorop staat. De gynaecoloog is dus niet alleen een medisch expert, ook de manager van de zorg.

Het is helder: de NVOG bedeelt zichzelf luid en duidelijk de regierol toe. Zo wordt Shared Care wel heel doorzichtig ‘Gynaecologist led care’. Als dan de beroepsvereniging voor verloskundigen (KNOV) komt met een artikel over het belang van Midwifery Led Care, is het geen wonder dat ze ‘not amused’ zijn. Maar het is dan wel nogal een gevalletje de pot verwijt de ketel als de NVOG vervolgens de KNOV beschuldigt van 'domeindenken', dat deze teveel de discussie over behoud van de autonome positie van de verloskundige blijft voeren. En wie probeert de NVOG zand in de ogen te strooien met de oproep: “...met alle ketenpartijen te komen tot een geïntegreerde zorgketen, zonder unieke posities van welk partij dan ook”? En, beste NVOG, dus ook niet die ene unieke positie van de gyneacoloog als regisseur van de zorg? Ik ben bang dat de minister de NVOG op haar blauwe ogen gelooft. De KNOV is het lastige schaap, wat zich maar moet gaan gedragen. Het CPZ laat zich leiden door de ziekenhuizen, dus die was al binnen.

Het beleid van de NVOG is mogelijk niet wat de individuele gynaecoloog uitdraagt. Misschien dat er daarom soms reactie is als wij schrijven dat het om macht gaat. We rekenen het de individuele gynaecoloog ook niet aan, wat haar beroepsvereniging allemaal wil (maar ach, wat zouden we graag willen dat ook de gynaecologen die niet met alles eens zijn, wat meer en luider van zich zouden laten horen). In de regio worden ook prachtige initiatieven ontplooit, zijn er goede contacten tussen vroedvrouwen en ziekenhuizen en gynaecologen en wordt daarin zelfs soms schoorvoetend gekeken naar de stem en de rechten van de vrouw. Maar wanneer je bovenstaande leest, of het hele beleidsplan, wie kan dan nog ontkennen dat de NVOG de regisseursrol (= macht) naar zich toetrekt? En wie zegt dat het goede wat zich regionaal ontplooit, niet vernietigd wordt in de uiteindelijke vaststelling van wat Integrale Zorg is, en de Zorgstandaard waaraan iedereen zich moet gaan houden? En dat het over geld gaat – aan de geboortezorg wordt veel verdiend, dat zal niemand ontkennen. ‘De’ verloskundigen zijn daar ook niet onschuldig in. Hierover komt binnenkort een andere blogpost.

Als laatste. In het beleidsplan wordt her en der de patiënttevredenheid even genoemd. Als doekje voor het bloeden, daar lijkt het op. Het is onder andere nagenoeg aan het eind te vinden, p.24: “Doel: Intensiever contact met patiëntenverenigingen. Indicator: Minimaal één bijeenkomst per jaar met patiëntenorganisaties; deze organisaties betrekken bij NVOG activiteiten (bijvoorbeeld Gynaecongres of Negenmaandenbeurs).”

Patiëntenverenigingen, meervoud. (hm, ‘patiëntenverenigingen’?? Goed, ik doe even niet moeilijk, al heb ik daar natuurlijk wel het een en ander over op te merken.) Dus ook de GeboorteBeweging? En werkelijk, één keer per jaar? Staat dat er zwart op wit? Hoe serieus moet de zwangere de NVOG nemen, dat deze haar belang voor ogen heeft? Als de zwangere werkelijk centraal zou staan, dan zou zij actief, voortdurend en nauw betrokken moeten worden bij de ontwikkeling van het beleid aangaande de zorg voor zwangerschap, bevalling en kraambed.

Daarom, kom in actie, laat je stem horen! Dit gaat over jou, je partner, je (klein)kinderen!

We gaan overigens graag met iedereen in gesprek. Het enige belang wat wij behartigen, is die van de vrouw. Het enige domein wat wij verdedigen, is haar recht.
Joyce

• Blijf op de hoogte van de acties die zullen volgen via Facebook, Twitter, deel onze oproepen en blogs.
• Geef je op voor de nieuwsbrief via actie@geboortebeweging.nl.
• Onderteken deze petitie: Petitie Geef de zwangere een stem in de geboortezorg. Wij zullen deze petitie aanbieden aan de minister.

Wil je een bijdrage leveren aan dit blog? Een persoonlijk verhaal, jouw ideeën over het CPZ en hun plannen, en wat ze betekenen voor jouw keuzevrijheid, of een ander stuk wat op dit blog past? Wil je op een andere manier in actie komen om je stem te laten horen? Neem dan contact op met actie@geboortebeweging.nl.

---

De zorgen van Dhjana (deel 1)

Dhjana schreef ons een email, waarin ze haar zorgen over de veranderingen in de geboortezorg uitlegt. Ze gaf ons toestemming deze zorgen met jullie te delen. Vandaag het eerste deel van haar email:

Ik heb met heel veel interesse het blog over de brief van het CPZ gelezen. Tussen de regels van de voorbeelden doemt inderdaad een bijzonder zorgwekkend beeld op.

Vanuit m'n eigen 'expertise' - activisme en daarmee een (misschien wat
stellige) blik op beperking, uniformisering, dataverzameling (en wat
daarmee gedaan kan worden) en bescherming van economische belangen, wil ik
erg graag een soort van vertaling geven naar wat ik zie dat dit op lange
termijn zou kunnen inhouden, zeker als ik dit koppel naar trends op andere
gebieden dan zwangerschapszorg.

Sommige aspecten zullen voor de hand liggen, anderen misschien in eerste
instantie vergezocht overkomen. Nou ja, zie maar wat jullie er mee willen
doen.

* Bij de VSV's valt het op dat doula's niet genoemd worden. Verderop in de
tekst is er een aantal keren sprake van 'professionals', zonder dat
doula's daar genoemd worden. Dit kan een poging zijn om de beroepsgroep
van de doula's naar de zijlijn te derangeren. Het valt ook op dat het
aandeel van medische 2e en 3e lijns specialisten in de VSV's veel groter
is dan dat van de verloskundigen. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat de
verplaatsing naar medische 2e en 3e lijnszorg zo nog dwingender zal worden
dan nu, al was het alleen maar omdat die 'de meerderheid' vormen binnen
zo'n samenwerkingsverband. Bovendien zijn er in zo'n VSV een aantal
participanten die financiële belangen hebben bij lucratieve ingrepen en
medicatie (bestuur van het ziekenhuis, anesthesiologen, gynaecologen). Er kan dan
300 keer in zo'n beleid staan dat de cliënt centraal staat, als puntje bij
paaltje komt zullen die financiële belangen vaak de doorslag geven. Zeker
als de 'initiatieven van de zorgverzekeraars' ook een expliciete rol
hebben.

* Bij het geboorteplan staat dat het 'in overleg en op elkaar afgestemd'
wordt opgesteld. Op de lange termijn gaat dit voor de ouders betekenen dat
er een gestandaardiseerd geboorteplan komt. Zeker als de gynaecologen al
vanaf het begin af aan meekijken, zal er vrijwel altijd wel iets uitkomen
waardoor een gemedicaliseerde bevalling 'geadviseerd' wordt. Ik vermoed
dat het niet bij adviseren blijft, 'op elkaar afstemmen' gaat in de
praktijk waarschijnlijk betekenen dat de ouders afhankelijk worden van
professionals die 'toestemming' geven voor een geboorteplan. Dat zie je
bevestigd in de term 'pro-actief voorschrijven van een zorgprotocol'. Bij
de voorbeelden staat het notabene letterlijk: verloskundige en gynaecoloog
stellen het partusplan op. Niet de ouders. Het geboorteplan - een
uitstekende manier om als ouder de regie van de bevalling op een
weloverwogen manier in eigen handen te houden - is hiermee definitief
gekaapt.

* Termen als 'het waarborgen van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid'
en 'shared care' klinken fantastisch, maar gaan in de praktijk een open
deur zijn naar hele dwingende maatregelen. De verantwoordelijkheid wordt
namelijk expliciet uit handen van de ouders genomen en in handen van
zorgverleners gelegd. In situaties waarin er een meningsverschil of
conflict ontstaat tussen de ouders en de zorgverleners, geeft dit de
juridische basis voor iets dat je zou kunnen vergelijken met een OTS, een
onder toezichtstelling, waarbij de zorgverleners vanuit die
verantwoordelijkheid de 'plicht' (het recht) hebben om handelingen af te
dwingen.

* 'Het terugbrengen van vermijdbare kindersterfte en een ongunstige start
voor moeder en kind' kan je vrij vertaald lezen als: geen thuisbevallingen
meer. Punt. Beiden worden al jaren in zorgvuldige propaganda aan
thuisbevallingen gekoppeld.
Je ziet dat bevestigd bij het voornemen dat een barende vrouw niet
verplaatst mag worden: dat betekent dat er altijd een advies voor
ziekenhuisbevalling zal liggen. Bij thuisbevallingen is een van de
geruststellingen namelijk dat er in geval van nood naar het ziekenhuis
verwezen wordt, maar die deur wordt nu dichtgedaan. Je hebt er maar voor
te zorgen dat je voor het begin al in het ziekenhuis bent.

Dhjana

Deel 2 lees je morgen! Wil jij ook je zorgen, of je ervaringen delen? Wil je vertellen wat je wel, of juist niet zou willen zien in de zorg voor jou of je baby? Je bent van harte welkom om ons een blogpost te sturen, dit kan naar actie@geboortebeweging.nl

P.S: heb jij de petitie al getekend? 

Het verhaal van Alexandra

Alexandra schreef de volgende blogpost: 

Het is inmiddels 33 jaar geleden dat ik van mijn oudste dochter beviel, en 24 jaar geleden dat ik van mijn jongste dochter beviel. Ik ben heel blij dat ik niet meer hoef te bevallen, maar dit is niet omdat ik bevallen zo vreselijk vind. 

Bij mijn oudste dochter kon ik na 36 uur weeën en 1,5 uur persen heerlijk thuis in mijn eigen bed bevallen. Bij mijn jongste dochter, mijn 4e bevalling, ben ik op handen en knieën op het vloerkleed thuis bevallen. Na 8 uur weeën was er 1 uur pauze in de weeën voordat de persweeën begonnen. Na deze pauze, en bijna zonder persen was ze er 15 minuten later. Ook dit heb ik op mijn eigen manier kunnen doen. Mijn huisarts stond er beide keren bij en keek er naar zonder dat hij toucheerde, hij deed dit alleen als ik dat zelf graag wilde omdat ik wilde weten hoe ver ik was. Hij had in de tropen gewerkt en was toen al gewend hands-off te werken. 

Tijdens mijn 2e bevalling was hij op vakantie, inmiddels was ik 42 weken zwanger en had ik meer dan 24 uur gebroken vliezen, en dus werd het een medische bevalling met alle toeters en bellen die daarbij hoorden. Toen al vond ik dat vreselijk. 

Tegenwoordig zou meer dan 36 uur weeën naar het ziekenhuis betekenen. 1,5 uur persen van hetzelfde laken een pak. Een weeënpauze wordt niet meer als pauze gezien maar als weeënzwakte, dus ook daarvoor moet je naar het ziekenhuis. 

Ben ik daar veiliger? Nee. Word ik daar onzeker over mijn eigen kracht en lichaam? Ja, met alle gevolgen van dien. Er zijn meer vrouwen voor wie hun bevalling een traumatische ervaring was omdat zij zelf geen invloed meer hebben op hun bevalling. Als je nonverbaal een moeder laat merken dat haar lichaam niet in staat is te doen waarvoor het gemaakt is, zal ze zich overgeven aan degene waarvan zij denkt dat deze de kennis heeft. De bevalling zal haar overkomen, maar of dat haar een positief gevoel over haar bevalling oplevert waag ik te betwijfelen. Zeker gezien het feit dat steeds meer vrouwen een post traumatisch stress syndroom overhouden aan hun bevalling. Ik denk dat het allerbelangrijkste is dat vrouwen zelf blijven en kunnen beslissen hoe, waar en met wie zij bevallen precies zoals dat is opgenomen in de rechten van de mens in Europa. In de brief van het CPZ lees ik dat het in eerste instantie gaat over een gezonde baby, de wens van de aanstaande moeder wordt nergens genoemd. 

Alexandra 

Wil je ook een blog, artikel of iets anders plaatsen? Stuur je inbreng dan dan naar actie@geboortebeweging.nl

Actie-update nummer 2

Er is deze week een hoop gebeurd! Tijd om je een beetje bij te praten.

* Maandagochtend begonnen we met zo'n 2900 handtekeningen, nu zijn dat er al meer dan 4700! Blijf vooral de petitie, de brief en de verschillende blogposts delen. We hebben nog een heleboel handtekeningen nodig om écht een verschil te kunnen gaan maken.

* Van verschillende mensen hebben we begrepen dat ze soms geen bevestigingsemail ontvangen als ze de petitie willen tekenen. Controleer in dat geval voor de zekerheid even je spambox, meestal blijkt hij daar te staan. Lukt het echt niet, vraag dan een papieren versie van de petitie aan.

* De papieren versie van de petitie is door een aantal moeders rondgebracht of uitgedeeld aan o.a. verloskundigenpraktijken, cursusruimten en -leidsters, en zwangerschapswinkels. Wil je ook een papieren versie, voor jezelf, om uit te delen, of om door te sturen in je netwerk? Je kunt hem aanvragen via actie@geboortebeweging.nl

* De Moeders in Actie FB-pagina heeft al meer dan 700 vind-ik-leuks!

* Wil je een blog schrijven, dan is je inbreng zeer welkom! Dat mag een persoonlijk verhaal zijn, of een algemener stuk, iets wetenschappelijks, net datgene wat jij kwijt wilt. Denk daarbij aan thema's als keuzevrijheid, jouw bezwaren tegen veranderingen in het systeem,  of dingen die je juist wel graag veranderd zou willen zien. Geef aan wat je wilt, of wat je juist niet wilt in de geboortezorg. Het is dé mogelijkheid om jouw stem te laten horen, heb je een blogje, mail dat dan naar actie@geboortebeweging.nl

* Deel je op Facebook of Twitter de blogs of andere dingen die met de veranderingen in de geboortezorg te maken hebben, de hashtags voor de actie zijn: ‪#‎moedersinactie‬ en ‪#‎mina‬

* Afgelopen donderdag zijn er diverse berichten in de media verschenen rondom de veranderingen in de geboortezorg, of dingen die hiermee te maken hebben. Bijvoorbeeld een stuk in de Volkskrant van Raymond de Vries, en een stuk over het dalen van de babysterfte (diverse media, bijvoorbeeld hier). Ook gaf Minister Schippers antwoorden op kamervragen van Agnes Wolbert, hier lees je er meer over. En het NPCF, de organisatie die de stem van zwangeren binnen het CPZ zou moeten zijn, heeft ook van zich laten horen. We kunnen ons niet aan de indruk onttrekken dat het laatste stuk bedoeld is als reactie op de Moeders in Actie :-) Des te meer reden om door te gaan met onze actie!  

We merken aan de vele reacties, met name in de social media, dat er mensen wakker beginnen te worden. De zwangeren zelf zijn lange tijd over het hoofd gezien als belangrijke stem in de overleggen over veranderingen in de geboortezorg. Maar we zijn er nog lang niet! Jouw hulp blijft nodig om hier ook écht iets aan te veranderen! 

The face of birth - Het verschil tussen gynaecologen en verloskundigen

Onderstaand fragment komt uit de film The Face of Birth. Aan het woord is gynaecoloog Richard Porter, die het verschil in de blik waarmee gynaecologen en verloskundigen naar een bevalling kijken, uitlegt. 

Deze gynaecoloog is duidelijk: bij een gezonde zwangerschap en een gezonde baring heeft een gynaecoloog geen toegevoegde waarde, en kan de medische blik waarmee deze kijkt zelfs schade brengen. 

"Birth is normal, until it's proven abnormal."

"You really do not need somebody whose prime approach to childbirth is based on a disease model get involved in a normal delivery."

"And whichever way you look at it, midwives are far better at handling normal deliveries than obstetricians."

Wat hij zegt blijkt ook uit vele onderzoeken. Deze bijvoorbeeld, hierin zijn 13 onderzoeken waar in totaal 16.242 vrouwen bij betrokken waren met elkaar vergeleken. In de onderzoeken zijn de 'shared care' en 'medical care' systemen vergeleken met het 'midwife-led continuity model'. 

Bij het 'shared care' model wordt een zwangere of barende vrouw begeleidt door een team van verloskundige en gynaecoloog, die de medische verantwoordelijkheid delen. Het beste van both worlds, zou je denken... Dit is het systeem wat de NVOG, de beroepsgroep van gynaecologen, er binnen het CPZ graag doorheen wil drukken, dit systeem is ook genoemd in de brief van het CPZ aan minister Schippers.

Bij het 'medical model' begeleidt een gynaecoloog elke zwangere of barende. 

In het 'midwife-led continuity model' begeleidt de verloskundige de zwangere of barende. 

In het onderzoek hierboven is gekeken naar resultaten bij zowel vrouwen met een gezonde zwangerschap, als vrouwen met een medische indicatie. Uit deze 13 onderzoeken blijkt dat het midwife-led continuity model de beste resultaten geven voor moeder en kind. Er waren verschillende voordelen, en geen nadelige effecten ten opzichte van de andere zorgmodellen. De belangrijkste voordelen zijn minder gebruik van pijnbestrijding tijdens de bevalling, er wordt minder geknipt in de bekkenbodem, en er zijn minder geboortes waarbij een vacuümpomp of tang gebruikt worden. 

Daarnaast was de kans groter dat barenden begeleid werden door iemand die ze al kenden, en de kans op een spontane vaginale geboorte was groter. Er was geen verschil in het aantal keizersnedes. Vrouwen die continue zorg van een verloskundige kregen hadden een lagere kans op een vroeggeboorte, of op het verliezen van hun baby voor 24 weken zwangerschap. Er was geen verschil in het risico op het verlies van een baby na 24 weken, of het overlijden van baby's over de hele zwangerschap en bevalling gerekend. 

De conclusie van dit onderzoek is duidelijk: de meeste vrouwen zou continue begeleiding van een verloskundige aangeboden moeten worden, hoewel dit advies met enige voorzichtigheid overgenomen moet worden bij vrouwen met ernstige medische complicaties. 

Dit is maar een van de vele onderzoeken. Er zijn er nog meer. En steeds weer blijkt dat zorg van verloskundigen de beste resultaten geven voor moeder en kind. Daarnaast is dit model ook nog eens stukken goedkoper dan een 'shared care' model of een 'medical model'. Wauw, boffen wij even dat we dit systeem in Nederland al lang en breed hebben! 

Als moeder voel ik me bedrogen. Minister Schippers wil 'de beste zorg voor moeder en kind'. Het CPZ roept dat ook te willen. En beide zetten in op een model waarvan is bewezen dat het niet de beste resultaten geeft? Hoe kan het dat de organisaties die mij als moeder horen te vertegenwoordigen binnen dat CPZ zo blind vertrouwen op dat 'shared care' model. Hebben zij de vele onderzoeken niet gelezen? Waarom, waarom moet het systeem wat we in Nederland hebben, omgegooid worden voor een B-keus? Ik weet het niet, ik begrijp het niet. En ik wil het niet! Ik wil écht de beste zorg voor mij en mijn kind! 

En daarom voer ik actie. Ik ben enorm dankbaar dat er gynaecologen bestaan. Maar zoals Richard Porter ook zegt: laat ze alleen in actie komen als er écht een reden voor is. 

Het verhaal van Monique

Monique schreef het volgende blog:

Deze mama komt ook graag in actie. Niet voor mezelf want mijn gezin is compleet maar wel voor mijn 3 kinderen: 2 dochters en 1 zoon. Ik wens ook hen een hele fijne beval-ervaring toe. Waar niet de gynaecoloog of verloskundige, maar zij zelf de regie in handen hebben. Een ervaring waar je de rest van je leven profijt van hebt.

Ik heb aan den lijve ervaren hoe het is als je recht op zelfbeschikking genegeerd wordt!
Bij mij 1e kindje had ik een hoog BMI maar kon ik gewoon thuis bevallen wat ik ook graag wilde. Bij zwangerschap nr 2, maar 1,5 jaar later kwam ik weer bij dezelfde verloskundigenpraktijk en opeens waren er andere protocollen. Naarmate de weken vorderde bleek dat thuisbevallen met hen niet mogelijk was. Stress, zoveel stress, verdriet en machteloosheid maar een heel sterk instinct. Mijn BMI was trouwens maar 0,2% te hoog volgends protocol. 

Ik had bij mijn 1e kindje al bewezen dat ik met mijn BMI ongecompliceerd een kindje kon dragen en kon baren. Vol vertrouwen in mijn kunnen maar heel wanhopig ging ik op zoek naar een verloskundige die mij wel wilde begeleiden. Gelukkig heb ik die gevonden en heb ik nog 2 keer thuis een kindje mogen baren. Ervaringen waar ik heel trots op ben!

Ik vind het heel storend dat het krijgen van baby's zo om protocollen draait en dat er geen tijd/geld is om naar elke individu te kijken. Gynaecoloog en verloskundige hanteren beiden hetzelfde protocol, want dat hebben we toch afgesproken. Dus de casus met beiden bespreken is volledig zinloos. 

Ik heb door deze situatie het verschil mogen ervaren tussen een groeps verloskundigenpraktijk en een caseload vroedvrouw- en man. En wat een verschil!

De zorg van een vroedvrouw- of man wens ik ook mijn kindjes toe!

Monique

Wil je ook een blog, artikel of iets anders plaatsen? Stuur je inbreng dan dan naar actie@geboortebeweging.nl

Heel veel moeilijke woorden in een brief

Op 18 maart heeft het CPZ een brief over de samenwerking in de geboortezorg gestuurd, het ging in deze brief om positieve ontwikkelingen, knelpunten en oplossingen. Je kunt hem hier lezen.

Deze brief is voor de mensen achter de Moeders in Actie een belangrijke reden geweest om in actie te komen. De brief gaat over de zorg voor ons en onze baby's. En in deze brief staan naast een aantal zorgelijke opmerkingen ook ingrijpende veranderingen in de geboortezorg genoemd. 

Ik zal hier wat punten opnoemen. Als je halverwege de opsomming af wilt haken door woorden waarvan je tot nu niet wist dat ze bestonden, of door ingewikkelde afkortingen, scroll dan asjeblieft toch nog even helemaal door naar beneden. Want dat alleen al is een paar woorden op dit blog waard. Ok, hier komen ze:

• Geen scheiding tussen eerste, tweede en derde lijn; wel gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor inhoud en proces (blz 1 en 2). 
• De oprichting van de VSV’s: Verloskundige Samenwerkingsverbanden, veelal tussen verloskundigen en gynaecologen. Verder is hier het bestuur van een ziekenhuis bij betrokken waar gynaecologen, klinisch verloskundigen, (O&G) verpleegkundigen, kinderartsen en anesthesiologen werken. Daarnaast zijn kraamzorgorganisaties en kraamverzorgenden een belangrijke partner in die samenwerkingsvorm (blz 2).
• Met elke zwangere wordt een met elkaar besproken en afgestemd geboorteplan  vastgesteld, op grond waarvan de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid wordt geborgd, en wordt bijgehouden (blz 3). Daarbij is het een vereiste dat door alle daarbij betrokken professionals in het hele traject toegang is tot het geboorteplan, de gemaakte afspraken, de vastgelegde gegevens en het actuele beleid. De professionals werken in het model van de integrale geboortezorg als een team in nauwe samenhang met de zwangere (blz 6).
• Het terugbrengen van de vermijdbare oorzaken van kindersterfte en van een ongunstige start voor moeder en kind gaat nog te langzaam (blz 5).
• Vanuit de NPCF is gemeld: “Als iedereen praat vanuit zijn eigen deskundigheid heb je daar als aanstaande moeder last van”. Men wil vanuit het cliëntenbelang dat de
  zorgverleners werken als een team en eenduidig communiceren, waar de aanstaande moeder zich ook in de keten van de geboortezorg bevindt (blz 5 en 6).
• Een integraal tarief (blz 7).
• De multidisciplinaire Zorgstandaard (blz 8).
• Het webbased dossier dat het proces van de integrale geboortezorg moet ondersteunen en tevens voor elke aanstaande moeder en voor het team van zorgverleners die haar begeleid (verloskundige, klinisch verloskundige, gynaecoloog, verpleegkundige, kinderarts, anesthesioloog, kraamverzorgenden), beschikbaar is (blz 9).
• De multidisciplinaire Zorgstandaard (blz 8)
• Subsidies ZonMW voor 10 regionale consortia (blz 11)
• Initiatieven zorgverzekeraars (blz 11).

Daarnaast zijn op bladzijde 5 "ter illustratie van oplossingen enkele voorbeelden van verschillende mission statements vanuit enkele regio’s" gegeven. 

(Als je nu nog niet bent afgehaakt, geweldig, wat fijn dat je nog meeleest, want wat in vredesnaam staat hier eigenlijk? Ok, hier komt het lijstje met voorbeelden.)

• Zorg voor de zwangere wordt zo veel mogelijk georganiseerd rondom de zwangere. Zij staat centraal. Er komt één loket.
• Kwaliteit van zorg: er zijn gezamenlijke zorgpaden en protocollen.
• Definitie zorgpad: Vertrekkend van de zorgbehoeften, vragen, verwachtingen en voorkeuren van de individuele patiënt, beschrijven zorgpaden proactief de opeenvolgende stappen in het zorgproces voor een patiënt met een specifieke zorgvraag.
• Het streven is een integrale verloskundige organisatie te bereiken. Alle zorgverleners zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor deze organisatie en werken daarbinnen met behoud van hun professionele autonomie.
• Er is sprake van “shared care”, na een gezamenlijke intake waarbij verloskundige en gynaecoloog samen vastleggen wie welke controles tijdens de zwangerschap zal uitvoeren. Voorts wordt in de 8ste maand van de zwangerschap een partusplan opgesteld, waarbij verloskundige en gynaecoloog samen vastleggen waar de partus plaatsheeft (thuis of ziekenhuis) en wie de bevalling begeleidt. Tot slot worden er gezamenlijk afspraken gemaakt over de begeleiding tijdens het kraambed.
• De gegevens van elke zwangere worden vanaf het begin van de zwangerschap in 1 systeem vastgelegd. Verloskundige en gynaecoloog kunnen beiden in dit systeem kijken en hun nieuwste bevindingen vastleggen.
• Iedere zwangere moet weten wie haar casemanager is (huisarts, verloskundige of gynaecoloog) en die als primair aanspreekpunt voor de zwangere vrouw functioneert. Hij/zij is verantwoordelijk voor een goede coördinatie van de zorg om haar heen.
• Er wordt naar gestreefd een barende vrouw indien mogelijk niet te verplaatsen tijdens de baring.
• Echoscopische expertise wordt gebundeld om deskundigheid te optimaliseren. 

* Einde moeilijke woorden *

Ha, wat fijn, je bent er doorheen geworsteld. Of misschien heb je het lijstje overgeslagen en ben je in 1 x naar beneden gescrolld. De punten hierboven, de brief zelf, het is allemaal in vaktaal geschreven, woorden die amper te begrijpen zijn. En als je niet begrijpt wat hier staat, hoe moet je dan begrijpen wat de gevolgen van deze punten kunnen zijn? Wat kan dit betekenen voor de zorg voor jou en je baby, of voor de mogelijkheid om zelf te kiezen waar, hoe en met wie je bevalt? Wat gaat dit betekenen voor jouw recht om bijvoorbeeld ingrepen of een richtlijn te weigeren? De komende tijd zullen we op dit blog hierover uitleg geven. In duidelijk te begrijpen taal, met voorbeelden zodat iedereen snapt waarover het gaat. Blijf dus vooral meelezen! 

De aanloop van deze ingrijpende veranderingen heeft 3 jaar geduurd, waar voornamelijk in de achterkamertjes is overlegd over hoe de zorg voor zwangeren er uit zou moeten zien. In die overleggen is de stem van zwangeren niet of nauwelijks vertegenwoordigd, er zitten vooral professionals aan tafel. De paar organisaties die uitgenodigd zijn om namens de zwangeren inbreng te leveren moeten dat dus doen terwijl ze amper kunnen bijhouden wat er precies wordt gezegd. Zij kampen met hetzelfde probleem als jij en ik: wat in vredesnaam staat hier eigenlijk? Waar is de vertaling? Je stem laten horen wordt op deze manier erg lastig. 

Al met al lijkt het er toe te leiden dat er beslissingen genomen gaan worden zonder duidelijk te weten wat wij als zwangeren en moeders nu eigenlijk willen of nodig hebben. Zonder dat aan ons gevraagd is wat wij eigenlijk van deze beslissingen vinden, willen we dit eigenlijk wel? Om wie draait het nou eigenlijk, is de zorg bedoeld om het de professionals naar de zin te maken, of om zo goed mogelijk voor ons en onze baby's te zorgen, op een manier zoals iedere zwangere dat graag voor haarzelf bepaalt? 

Er wordt gesmeten met de term 'cliënt centraal', maar op een manier die mij als moeder doet huiveren. Het is een lege huls, een nietszeggende term geworden. Als de cliënt, de zwangere écht centraal zou staan, zou haar stem niet alleen gehoord en goed vertegenwoordigd moeten zijn binnen het CPZ, nee, het zou zelfs een leidende en beslissende stem moeten zijn! Dan zou binnen het CPZ gezorgd worden voor overleg en brieven in een duidelijk te begrijpen taal, zodat ook de organisaties die er namens de zwangeren zitten goed begrijpen waar het om gaat en met hun achterban kunnen overleggen over welke weg ingeslagen gaat worden. 

Het praten en schrijven in ingewikkelde woorden is misschien een strategische zet, je overbluft er makkelijker iemand mee. En nu het CPZ eindelijk met de plannen naar buiten komt, doen ze dat zo stilletjes mogelijk, maar wel met het doel om in een rap tempo het hele systeem op zijn kop te gooien. Als we nu onze stem niet laten horen, als we nu niet aangeven wat we wel en vooral niet willen, is het straks te laat. 


Jolanda

Wil je een bijdrage leveren aan dit blog? Een persoonlijk verhaal, jouw ideeën over het CPZ en hun plannen, en wat ze betekenen voor jouw keuzevrijheid, of een ander stuk wat op dit blog past? Wil je op een andere manier in actie komen om je stem te laten horen? Neem dan contact op met actie@geboortebeweging.nl

Actie-update

Afgelopen maandag zijn we begonnen met de Moeders in Actie door een eerste brief. Daarin gaven we aan dat er grote veranderingen in de geboortezorg op stapel staan, en dat de moeders van de GeboorteBeweging zich hier grote zorgen om maken. Want of deze verschuiving wel tot betere zorg leidt, dat is nog maar de vraag.

De brief met onze oproep om in actie te komen, o.a. door de petitie te tekenen is flink gedeeld op de verschillende social media. En niet zonder resultaat! De petitie liep al enige tijd, maar is vanwege de huidige ontwikkelingen afgestoft en opnieuw onder de aandacht gebracht. Maandagmorgen begonnen we met ongeveer 2900 handtekeningen. Nu, 2 dagen later, is de tussenstand 4100 handtekeningen. Als je bedenkt dat er per jaar 170.000 vrouwen in Nederland bevallen, dan zijn er nog véél handtekeningen nodig! Blijf de petitie dus delen, of deze blogs om het onder de aandacht van mensen te brengen.

Er is ook een papieren petitie beschikbaar. Deze kan handig zijn om bijvoorbeeld rond te laten gaan onder je kraambezoek, op je zwangerschapscursus, of om op te hangen op de praktijk van je verloskundige. Uitprinten, pen erbij, laten tekenen, en opsturen, meer hoef je niet te doen. Behalve een e-mail sturen naar actie@geboortebeweging.nl om de papieren petitie aan te vragen ;-)

De Moeders in Actie hebben op deze plek hun een eigen blog. De bedoeling is dat dit een blog van moeders is, wil je een blog schrijven, dan is je inbreng zeer welkom! Dat mag een persoonlijk verhaal zijn, of een algemener stuk, iets wetenschappelijks, net datgene wat jij kwijt wilt. Denk daarbij aan thema's als keuzevrijheid, waarom geen gynaecoloog voor een gezonde zwangere, bezwaren tegen een regionaal gezamenlijk dossier, enz enz. Geef aan wat je wilt, of wat je juist niet wilt in de geboortezorg. Het is dé mogelijkheid om jouw stem te laten horen, heb je een blogje, mail dat dan naar actie@geboortebeweging.nl

De Moeders in Actie-pagina op Facebook heeft in 2 dagen tijd al 585 likes!

Er is veel vraag naar meer achtergrondinfo, de plannen van het CPZ komen voor veel mensen als een verrassing, en hen is niet altijd duidelijk waarom die plannen zo'n probleem zijn. We zullen de  komende dagen werken aan achtergrondinfo in duidelijk te begrijpen taal. Deze informatie zal op dit blog geplaatst worden. Nog even geduld, we begrijpen de vragen, maar zoals jullie wellicht zullen begrijpen hebben we het momenteel razend druk.

Zit je op Twitter, tweet je de blogs of andere dingen die met de veranderingen in de geboortezorg te maken hebben, er zijn hashtags voor de actie: #moedersinactie en #mina (waarbij #mina staat voor Moeders IN Actie, en een verwijzing is naar de dolle mina's).

Langzaam begint er iets te schuiven, voor het eerst sinds de oprichting van het CPZ wordt de stem van de vrouwen waar het allemaal om gaat duidelijk zichtbaar. En daarmee ook het gebrek daaraan binnen de groep mensen die beslist over de geboortezorg. Wij hopen met heel ons hart dat jullie mee in beweging komen, op een of andere manier, hoe dan ook, je stem zichtbaar maken. Alle hulp, elk initiatief, is op dit moment zo hard nodig! Wil je wat organiseren, heb je ludieke ideeën, neem dan vooral contact op met de  actiegroep!