Birth is Empowering!

Birth is Empowering!


De week van 18 t/m 25 mei is de jaarlijks terugkerende International Week for Respecting Childbirth. Tijdens deze week wordt door ENCA in veel Europese landen aandacht gevraagd voor het geboorteproces. Het thema van dit jaar is 'Birth is Empowering'. 

Dit jaar zal stil gestaan worden bij de kracht van het geboorteproces, de bewustwording van vrouwen dat zij op eigen kracht kunnen bevallen, en de toenemende medicalisering van de bevalling. 

ENCA Nederland organiseert op 18 mei een frozen flashmob, waarbij iedereen letterlijk stil staat. Zo willen de deelnemers aangeven stil te staan bij de kracht van vrouwen, en dat ze NIET willen meebewegen met de medicalisering van het geboorteproces. 

Wil jij mee stil staan, wens je jezelf of je (klein)dochter nog keuzevrijheid wat betreft geboortewensen, doe dan mee met ENCA Nederland en kom op zondagmiddag 18 mei a.s. naar het Museumplein in Amsterdam. 

Tussen 14:00 en 15:00 uur verzamelt iedereen die meedoet zich aan de kant van het Rijksmuseum, bij I AM sterdam. De ENCA-leden zijn te herkennen aan hun gele ballon, en daar kun je als je mee doet een t-shirt ophalen met de opdruk 'Birth is Empowering'. Je bent van harte welkom om deze tekst ook op een vel papier, een vlag, bord of spandoek mee te nemen van huis! 

Even voor 15:00 uur zullen alle deelnemers zich verspreiden op het Museumplein. Klokslag 15:00 uur zal de frozen flashmob beginnen, waarbij iedereen 5 minuten in dezelfde houding stil zal blijven staan. Deze frozen flashmob zal worden gefilmd en op de social media worden verspreid. Ook Moeders in Actie zullen aan deze flashmob deelnemen, en we hopen dat JIJ dat ook zult doen! 

Meer informatie lees je op de website van ENCA of op het evenement op Facebook. We zien je graag op 18 mei!

Al meer dan 6000 mensen hebben de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg' getekend. Teken hem hier, of vraag een papieren versie van de petitie aan via actie@geboortebeweging.nl  Wil je mee schrijven op dit blog? Je inbreng is zeer welkom! Mail jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

Keuzevrijheid: bepaal jij waar en met wie je bevalt?

Keuzevrijheid: bepaal jij waar en met wie je bevalt?

Het was volop in het nieuws de afgelopen weken, het kabinet heeft het hoofd gebogen over een nieuw zorgakkoord. De term 'vrije artsenkeuze' kwam hierbij regelmatig voorbij. Niet alleen deze ontwikkeling heeft gevolgen voor de geboortezorg, er speelt méér. Wat betekenen deze ontwikkelingen voor de zwangeren van Nederland? 

De vrije artsenkeuze 

In Nederland zijn in de basis zorgverzekering twee opties mogelijk: een naturapolis en een restitutiepolis. Wat is het verschil?

Bij een naturapolis heeft de verzekeraar contracten met een aantal zorgverleners. Neem je zorg af bij een verloskundige, gynaecoloog, kraamzorginstantie of ziekenhuis dat een contract heeft met jouw zorgverzekeraar, dan wordt de zorg volledig vergoed door de verzekeringsmaatschappij. 

Je bent niet verplicht om naar een zorgverlener met een contract bij jouw verzekering te gaan, maar kies je voor bijvoorbeeld een ziekenhuis zonder contract, dan zul je zelf een deel van de kosten moeten ophoesten. Je verzekering betaalt dan maar 50-80 % van de rekening.

Bij een restitutiepolis spelen contracten tussen zorgverleners en verzekeraars geen rol, je bent volledig vrij om zelf te kiezen naar welk ziekenhuis je gaat. De rekening moet je zelf voorschieten, en de verzekering betaalt jou maximaal de wettelijke tarieven of marktconforme tarieven terug. Deze polis is duurder dan de naturapolis.

In het zorgakkoord is besloten dat de verzekeringsmaatschappijen bij een naturapolis scherper in moeten gaan kopen. Nu krijgt nog vrijwel elke verloskundige of elk ziekenhuis een contract, maar dat gaat veranderen. Scherper inkopen zal gaan om kwaliteit en prijs, oftewel, de verzekeraar wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Of kwaliteit van zorg wel samengaat met de goedkoopste zorg is maar sterk de vraag. In ieder geval is het gevolg dat niet alle verloskundigen, kraamzorginstanstanties of ziekenhuizen volgend jaar nog een contract met alle verzekeraars hebben.

Natuurlijk mag je dan nog steeds zelf je verloskundige of ziekenhuis kiezen, ook als zij geen contract met jouw verzekeraar hebben. Maar dat zal bij een naturapolis wel betekenen dat je 50-20% van de kosten zelf zult moeten betalen. En zeker als je met het ziekenhuis te maken krijgt kunnen die kosten hoog oplopen. Dit probleem lijkt makkelijk te omzeilen door voor een duurdere restitutiepolis te kiezen. Maar ook daar loop je het risico met een dergelijke hoge rekening geconfronteerd te worden. Wat 'marktconforme tarieven' zijn staat nergens vastgelegd, dat kan de verzekeraar dus zelf bepalen. En als zij in de contracten voor verloskundigen afgesproken hebben dat ze een dubbeltje betalen, dan zal dat voor hen het marktconforme tarief zijn. Vraagt jouw verloskundige een kwartje voor haar werk, dan zul je dus evengoed zelf het verschil bij moeten leggen.

Al met al heb je op basis van het zorgakkoord strikt gezien straks nog steeds de keuze om zelf je arts, verloskundige of kraamverzorgende te kiezen, maar de financiële factor zal die keuze voor een groot deel van de vrouwen gaan beïnvloeden. 

Het integrale tarief

In de geboortezorg speelt echter nog iets, wat de keuzevrijheid van vrouwen een stuk meer zal gaan beïnvloeden. En dat is het zogenaamde 'integrale tarief'. Momenteel worden verloskundigen en gynaecologen nog apart betaald, elk voor de zorg die zij de zwangere geven. Maar dat gaat, onder grote druk van de verzekeraars, veranderen. Zij willen dat er zo snel mogelijk een 'integraal tarief' komt. Verloskundigen, gynaecologen en kraamverzorgenden moeten zich samenvoegen in 1 grote regionale organisatie. Deze organisatie moet bestaan uit minimaal 1 ziekenhuis, en verloskundige praktijken en kraamzorginstanties die in de regio veel met dit ziekenhuis samenwerken. Per zwangere zet de verzekeraar dan een grote pot geld in dat samenwerkingsverband, en de gynaecologen, verloskundigen en kraamverzorgsters moeten onderling maar uit gaan vechten hoe de pot verdeeld wordt. Niet meteen iets waar ik me als moeder druk over moet maken zou je op het eerste gezicht denken. Tot je met de gevolgen geconfronteerd wordt. Want hoe gaat het straks als je als zwangere zorg wilt van 2 verschillende samenwerkingsverbanden? De meeste vrouwen kiezen er voor om zorg af te nemen van de verloskundige om de hoek, en het ziekenhuis het meest dichtbij. Maar er is een groeiende groep kritische moeders, die goed weet wat ze wil, en bereid is daarvoor verder te kijken dan haar eigen regio. Moeders die kiezen voor een verloskundige uit een stad verderop, omdat deze wél een-op-eenzorg geeft, die in haar eigen regio niet geboden wordt. Moeders die een vroedvrouw willen die continue baringsbegeleiding geeft, die niet weggaat bij 4 centimeter ontsluiting maar zo lang als nodig bij de barende blijft om haar soms letterlijk te ondersteunen. Of moeders die een ziekenhuis willen waar ze wél in bad kunnen bevallen. Moeders die een ziekenhuis kiezen wat al wel de nieuwe, familievriendelijke keizersnede aanbiedt, zodat ze hun baby na de geboorte lekker bij zich kunnen houden. Wat moeten deze moeders als ze een verloskundige buiten de regio, maar een ziekenhuis uit hun eigen regio willen? Of omgekeerd, tijdens hun zwangerschap een verloskundige uit hun eigen regio willen, maar voor een geplande keizersnede graag naar een andere regio willen?

Nu al zijn er steden waar je als zwangere weinig keus hebt, omdat verloskundigenpraktijken verdeeld worden over postcodegebieden of wijken van de stad. Daadwerkelijk jouw eigen verloskundige of ziekenhuis kunnen kiezen wordt straks nog een veel groter probleem, want de verzekeraar kijkt niet verder dan jouw eigen regio lang is. Wil je als moeder, goed doordacht, daadwerkelijk kiezen wat de beste zorg voor jou en je baby is, dan gaat de portemonnee een belangrijke rol spelen. De marktwerking, verloskundigen en ziekenhuizen die daadwerkelijk goede zorg leveren, is een farce, want veel ouders die deze zorg dolgraag wensen zullen het niet op kunnen hoesten. Hoeveel valt er straks voor jou daadwerkelijk te kiezen? 

Wil jij zélf blijven beslissen welke verloskundige je zwangerschap begeleidt, of in welk ziekenhuis je bevalt? Laat jouw stem horen en teken de petitie: http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg

Jouw bijdrage aan dit blog is zeer welkom! Wil je je ervaringen delen, je zorgen uiten of verbeterpunten aandragen? Heb je een nieuw artikel, of een al bestaande blogpost? Je bijdrage ontvangen we graag op actie@geboortebeweging.nl

Oproepjes GeboorteBeweging: AMK-melding bij afwijken richtlijn - Poliklinisch bevallen met medische indicatie

*OPROEPJES*

Hieronder volgen 2 vragen van de GeboorteBeweging, het betreft: 
- (dreigende) AMK-melding bij afwijken van de richtlijn
- (on)mogelijkheid om met een medische indicatie poliklinisch te bevallen

1: De afgelopen maanden zijn er bij de GeboorteBeweging meerdere meldingen van vrouwen geweest die te maken kregen met een AMK-melding, of dreiging hiervan door een gynaecoloog omdat zij besloten af te wijken van de standaard richtlijnen, bijvoorbeeld door met een medische indicatie thuis te willen bevallen.

Het op deze manier onder druk zetten van moeders is een grove schending van de WGBO (wet geneeskundige behandelingsovereenkomst). De GeboorteBeweging gaat dit probleem onder de aandacht brengen bij de betrokken organisaties (waaronder de beroepsgroep van gynaecologen, de NVOG). Om dit goed te doen willen we graag weten hoe vaak dit voorkomt.

Heb jij in 2013-2014 te maken gehad met een (dreigende) AMK-melding omdat je af wilde wijken van het standaard beleid in het ziekenhuis of bij een verloskundige? Ben je op andere manier onder druk gezet om het standaard beleid in de zwangerschap, tijdens de bevalling of kraamperiode te volgen? Mail dan asjeblieft je ervaring naar info@geboortebeweging.nl

2: Er komen met grote regelmaat klachten bij de GeboorteBeweging binnen van moeders die ervoor willen kiezen om met een medische indicatie poliklinisch te bevallen. Hun verloskundige staat achter deze keuze, maar in het ziekenhuis zijn ze niet welkom, tenzij ze onder de hoede van de gynaecoloog willen bevallen. Ook dit probleem willen we bespreken met de verantwoordelijke beroepsgroepen. Heb jij, als moeder of als verloskundige, een dergelijke ervaring? Mail ook dan je ervaring naar info@geboortebeweging.nl

Uiteraard zullen alle emails discreet worden behandeld. We zullen geen persoonlijke informatie doorgeven aan anderen, je gegevens zullen enkel en alleen gebruikt worden om een beeld van de situatie in Nederland te schetsen. Alleen met jullie hulp kunnen we de stilte doorbreken!

Het verhaal van Claudia

Claudia schreef de volgende blogpost over haar ervaringen tijdens haar zwangerschap en bevalling. Wederom een lange post, maar absoluut de moeite waard om hem helemaal te lezen! 

Momenteel is er veel gaande in Geboorteland.

Veel van de besluitvoering vindt plaats achter gesloten deuren en krijgen wij als cliënten en dus ook betalende klant, pas te horen wanneer we ermee geconfronteerd worden. Waarom is het dan juist nú zo belangrijk om ervan op de hoogte te zijn? Omdat dit keer de mogelijkheid bestaat dat onze keuzevrijheid dusdanig wordt ingeperkt, dat er weinig ruimte meer is voor wat wij zelf aan zorg wensen te krijgen.

Het is onbegrijpelijk en onverteerbaar dat anderen dan jijzelf zouden gaan en mogen beslissen over iets dat zóveel impact heeft op een mensenleven. Namelijk: zwangerschap en de geboorte van je kind(eren). Dit betreft geen discussie over wel of geen thuisbevalling.
De kern is dat je als vrouw, aan welke kant van het spectrum je ook staat, zelf de keuze moet kunnen maken door middel van goede, volledige, eerlijke en onderbouwde informatie.
En geen informatie die gekleurd wordt door de voorkeuren van de zorgverlener. Het gaat hier om je recht op die thuisbevalling, ziekenhuisbevalling, pijnstilling, unassisted bevalling, badbevalling, om jóuw bevalling en álles daaromheen.

De dreiging die ons boven het hoofd hangt bestaat er onder andere uit dat zorgverleners een bevalling als iets medisch gaan benaderen. Standaard, ook wanneer daar geen aanleiding voor is. Niet alleen is dat niet wenselijk, het levert veel onnodige stress op en het kost ook nog eens enorm veel geld. Geld dat we op den duur ongetwijfeld terug gaan zien in een verhoogde zorgpremie.

Om die reden deel ik graag mijn verhaal.

In september 2012 had ik een positieve zwangerschapstest in handen. Leuk en ook enorm spannend! Ik heb altijd affiniteit gehad met alles rondom zwangerschap en geboorte, dus was ik -dacht ik-, aardig goed ingelezen en geïnformeerd. Zo meldde ik me braaf aan bij een verloskundige praktijk in de buurt en ging op controle wanneer ik verwacht werd.

Ik wist dat ik op een gegeven moment bloed 'moest' laten prikken tijdens mijn zwangerschap. Een moment waar ik nogal tegenop zag met mijn fikse naaldenangst.
Toen het moment daar was, heb ik me met man en macht eroverheen moeten zetten, want: "Dat had ik toch zeker wel over voor mijn kindje?" Met de nimmer aflatende steun van mijn vriend, lukte dat. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik rhesus c negatief was en omdat mijn BMI hoger was dan 'normaal', werd me ook even medegedeeld dat ik een keer vaker geprikt zou worden op suiker. Ho even, ik wist niet of ik het daar wel zo mee eens was! Van een gezonde zwangere die nergens last van had, veranderde ik nu ineens in een 'medisch geval' met vooral veel vragen. Wat hield dat in, die 'kleine' rhesusfactor? Ik wist wel dat ze testten op de 'grote' rhesusfactor, maar dit was even nieuw voor mij. Wat betekende dat nu verder? En leverde dat gevaar op? "Nee", zeiden de verloskundigen. Het was niets om me zorgen over te maken. Waarom dan testen en 'ons' onnodig bang maken? Ik ben er uiteindelijk niets wijzer van geworden, maar wel bezorgd door geweest.

Dankzij mijn gezonde nieuwsgierigheid was ik ook reeds op de hoogte van het feit dat de door mij gekozen praktijk niet discrimineerde op basis van gewicht of je wel of geen thuisbevalling zou kunnen hebben met hen als begeleiding. Een voorwaarde voor mij, want dat was wel wat ik nastreefde, een thuisbevalling. Ik ben één van die mensen die zich niet veiliger voelt in een ziekenhuis en gelukkig vonden ook de verloskundigen dit prima.

Máár, dan moest wel alles goed blijven gaan! Zo werd me gezegd.

Omdat mijn vriend en ik een duidelijk beeld hadden van hoe wij de bevalling zagen, maakten we een geboorteplan. Hierin legden wij onder andere vast dat ik geen spuit met synthetische oxytocine wilde krijgen na de bevalling voor de geboorte van de placenta, tenzij er acute aanleiding (fors bloedverlies) voor was. Geïnformeerd als we waren, wisten we dat huid op huid contact en direct aanleggen in de meeste gevallen prima voldoen. Het zou immers ook raar zijn als de natuur dat niet zelf allemaal geregeld had. Die spuit bestaat pas sinds onze bevallingen en hormonale processen die alles regelen dermate verstoord worden door  interventies die van oudsher niet voorkomen, dat ze in bepaalde –zeer zeker niet alle!- gevallen nodig kunnen zijn. Ook wilden wij dat de navelstreng uit laten kloppen, niet actief begeleid worden en een bevalbad aanwezig hebben en zo nog een aantal zaken.

Vol goede moed namen we het plan mee naar de verloskundige om het daar te bespreken. We kwamen thuis van een koude kermis: die badbevalling, daar deden zij niet aan omdat ze niet de scholing hadden gevolgd om het eventuele bloedverlies in te kunnen schatten. Ik heb achteraf begrepen dat hier zeer simpele methodes voor zijn en dat de praktijk zelfs scholing aangeboden heeft gekregen, maar zij hier geen gebruik van hebben gemaakt. Gemiste kans vond ik dat! 

Met de aanwezigheid van een baarkruk gingen zij gelukkig wel akkoord. Het uit laten kloppen van de navelstreng vonden zij niet zo nodig, maar omdat dit weinig extra moeite kostte, wilden ze dit verzoek wel honoreren. De spuit met oxytocine was nog een heel ander verhaal, deze wens werd zelfs met het hele team besproken alvorens ze met een antwoord kwamen, terwijl bij mijn weten ‘nee’, toch écht ‘nee’ betekent. Ik kon me niet voorstellen dat zij de spuit zouden zetten zonder mijn uitdrukkelijke toestemming, maar je wilt je daar niet mee bezig hoeven houden tijdens je bevalling. In het geboorteplan vroeg ik om een –heel redelijk-  uur om de placenta geboren te laten worden. Was er een acute aanleiding om de spuit te zetten of na dit uur reden tot zorg, dan ging ik akkoord. Ik kreeg een magere dertig minuten toegezegd, en later in het verslag las ik twintig minuten terug. Hierop heb ik hen vanzelfsprekend aangesproken omdat dit niet de afspraak was en mijn vertrouwen had geschaad. Ik was teleurgesteld in de praktijk en overwoog om op zoek te gaan naar een andere zorgverlener die geen problemen had met mijn wensen. 

Inmiddels was ik twintig weken zwanger en werden we uitgenodigd voor de twintig weken echo. Mijn vriend en ik vonden deze echo belangrijk omdat we graag wilden weten of alles wát ze konden zien, goed was. Ons werd verteld dat er gekeken werd naar een aantal aandoeningen die, mochten ze gesignaleerd worden tijdens deze echo, óf te behandelen waren óf dat er goede maatregelen konden worden getroffen om er zo goed als mogelijk op te anticiperen. Met gierende zenuwen vertrokken we naar het echocentrum in Uden. De echoscopiste kon ons geruststellen: we waren in blijde verwachting van een gezonde dochter! Ze moest me tijdens het onderzoek een enkele keer in een andere houding dirigeren, want dochterlief lag op dat ogenblik in stuit. Ik hoor mezelf nog grappen tegen onze buikbaby: "Zeg, dame, we gaan nog wel draaien in de komende maanden hè?" De echoscopiste lachte en zei dat ze nog alle kanten op kon en we ons echt nog geen zorgen hoefden te maken voordat de laatste weken in aantocht waren. 

Bij de daaropvolgende afspraken bij de verloskundige bleek nog altijd alles goed. Baby's hartje klopte krachtig, alles zag er goed uit en ik voelde me meer dan prima. Maarrrr... dochterlief lag nog altijd in stuit op de echo. Langzaamaan vond ik dat niet meer zo grappig, want ik wist dondersgoed wat dit betekende: dág thuisbevalling, hallo ziekenhuiscontroles, versiepogingen, stress en een verhoogde kans op een keizersnee. Er werd een extra liggingsecho gedaan en nog altijd lag dochterlief in stuit. We zaten inmiddels al in het derde trimester en de verloskundige waarschuwde ons, dat als onze dochter niet ging draaien, we eens serieus moesten nadenken over een versiepoging (handmatig draaien van een baby). Ook werd ons moxa geadviseerd en dus zocht ik in onze verzekeringspolis maar eens op of dit zou worden vergoed.

Goed nieuws: moxa werd vergoed door de verzekering en daarom maakten we direct een afspraak bij een acupuncturist bij ons in de buurt. De slagingskans bij kindjes in stuit was behoorlijk groot, dus al onze hoop vestigden we daarop. Genieten van het laatste trimester was er inmiddels niet meer bij. Ik werd een tikkende tijdbom van stress die vooral bezig was om te bedenken hoe ik onze dochter er toch toe kon bewegen om te gaan draaien.

Let wel: ikzelf had geen angst om mijn stuitkindje gewoon vaginaal ter wereld te brengen. Ik was niet angstiger voor een stuitbevalling dan voor een bevalling van een kindje in hoofdligging. Ik werd vooral nerveus, gestresst en bang van de protocollen van de verloskundigen en gynaecologen.

Ruim twee weken hebben vriendlief en ik braaf iedere dag moxatherapie toegepast. Onze dochter werd er zeker beweeglijker van, maar draaien, dat deed ze niet. Wat heb ik gebaald... vaak tot tranen aan toe. We hadden voor onszelf al besloten om ook de versiepoging te laten doen als moxa niet het gewenste resultaat zou geven. Vanzelfsprekend had ik ook hier al alles over uitgeplozen en voorlichtingsfilmpjes op internet bekeken. Vanwege de voorkeursligging van onze dochter, werden we nogmaals voor een liggingsecho uitgenodigd bij de verloskundige. Hier werd ons vermoeden bevestigd: ze lag nog steeds in stuit. De verloskundige die me het nieuws meedeelde begreep onze teleurstelling. Ik vroeg haar nog: "Waarom zijn jullie toch zo huiverig voor die stuitligging? Ík heb het volste vertrouwen in mijn lijf en dit kindje en wil dat jullie mij begeleiden. Gewoon, thuis. De stuitligging is gewoon een normale liggingsvariant. Het ziekenhuis is ook dichtbij voor als het nodig is.” De vriendelijke verloskundige antwoordde heel eerlijk dat zij tijdens haar opleiding slechts één vaginale stuitbevalling had meegemaakt en zich daarom niet kundig genoeg achtte om deze te begeleiden. Ook de protocollen maakten dit praktisch onmogelijk.

Een week later zaten we in het ziekenhuis. Ik voelde me beroerd van de zenuwen. Mijn hart klopte in mijn keel en ik had klamme handen van de spanning. We bleken een afspraak te hebben met een mannelijke gynaecoloog. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat ook mannen heel veel kennis en kunde kunnen hebben als gynaecoloog, ben ik persoonlijk van mening dat een vrouw toch beter begrijpt hoe bepaalde zaken in zijn werk gaan, puur doordat we een zelfde lichaam en hormoonhuishouding delen en niet alleen de ‘mechanica’ van het vrouwelijk lichaam hebben bestudeerd. 

Een kleine domper dus, maar we gingen toch met een open blik het gesprek in. Wij waren ervan overtuigd dat we alleen de versiepoging kwamen bespreken, maar in plaats daarvan begon de gynaecoloog al over een ziekenhuisbevalling en of we een geplande keizersnede of toch een vaginale bevalling wilden ‘proberen’. Ik heb me geërgerd aan deze ontkrachtende term. Ik gaf aan zeker vaginaal te willen bevallen en in principe stond hij daar positief tegenover. Echter; daar bevallen van een kindje in stuit, betekende wel bij binnenkomst een waakinfuus en continue ctg. Twee dingen die ik niet wilde om de simpele reden dat ik geen medische interventies wens die niet persé nodig zijn en iedere medische interventie ook grotere kans geeft op nog meer interventies door het verstoren van natuurlijke processen.

Hij bracht het alsof hierin absoluut niet onderhandeld kon worden en dat maakte me boos. Als ik immers ‘nee’ zei, dan zou hij niet heel veel kunnen doen, wel? Maar dit is strijd die je niet wilt hoeven voeren tijdens je bevalling. En eigenlijk ook niet in de laatste weken van je zwangerschap.

De volgende bom die op me gedropt werd, was dat een versiepoging inderdaad mogelijk was, maar er wel een infuus bij kwam kijken met weeënremmers. Het ene ziekenhuis gebruikt dit wel, het andere weer niet en ik kon na mezelf geïnformeerd te hebben niet overtuigd worden van de meerwaarde ervan en weigerde deze dus. De man zuchtte nog net niet hardop en zei het ter plekke even te bespreken met zijn collega die de versie uit zou voeren. Na tien minuten nagelbijten kregen we het verlossende woord dat zijn collega hier geen problemen mee had. 

Bij binnenkomst was standaard ook even mijn bloeddruk gemeten. Deze was bij de verloskundige altijd keurig vanwege het feit dat ik me er veilig voelde. Hier in het ziekenhuis had ik voor het eerst een ‘witte jassen bloeddruk’, mijn bloeddruk was te hoog. Ik wist dondersgoed dat dit lag aan de stress, maar de gynaecoloog ‘durfde mij absoluut niet naar huis te laten gaan zonder gedegen onderzoek’. Dat zou inhouden dat ik urine af moest staan en bloed moest laten prikken. Inmiddels was ik ontmoedigd, teleurgesteld, bozig, alle gevoel voor autonomie kwijt en bang. 

Ik zei tegen de gynaecoloog: “Als u me hier ter plekke wilt houden, moet u vóóral een naald in me steken.” Hij ging niet akkoord met de kennis die ik van mijn eigen lichaam heb dus werd het compromis om wat urine af te staan. Natuurlijk bleek hieruit dat er niets aan de hand was, wat een half uur later werd bevestigd door de assistente van de verloskundige, die mijn bloeddruk ook nog even mat. Wederom keurig laag. De assistente maakte ter plekke voor ons een afspraak in het ziekenhuis en wenste ons veel succes met de woorden: "Nou, succes! Ik hoop dat het lukt, dan zie ik jullie hier weer terug, anders dan worden jullie overgedragen aan de gynaecoloog." En dat was dat. Geen fijn vooruitzicht gezien de eerdere kennismaking.

Na nog een paar dagen wachten na het eerste gesprek vond de versie plaats. Ik had mijn ontspanningsoefeningen goed geoefend en werd aan de ctg gelegd. Baby’s hartslag was buitengewoon krachtig en levenslustig. Even later kwam de gynaecologe, een vrouw dit keer, langs. Ze legde vriendelijk uit wat ze ging doen en wat ik kon verwachten. De versie was niet super plezierig, maar ook absoluut geen drama. Helaas de mededeling van de gynaecologe wel. Na enkele voorzichtige pogingen deelde ze ons mee: “Dit kindje gaat niet draaien”. Ze boorde onze laatste hoop de grond in met deze woorden.

Hier begon voor mij een soort rouwproces voor de bevalling die ik zo graag wilde, maar niet zou gaan krijgen. Ik wist dat het van belang was om de laatste dagen en weken te besteden aan hiermee in het reine te komen. Ik had het hele grote geluk -ik ben daar nu nog dankbaar voor-, dat ik een goede vriendin had die reeds lid was van de GeboorteBeweging. Zelf had ik er nog nooit van gehoord, maar ze introduceerde me er en hoopte dat ik er mijn zorgen kon delen en wellicht nog tips zou kunnen krijgen. Zij zelf had er ook erg veel aan gehad tijdens haar tweede zwangerschap en omdat wij beiden aardig gelijk over bepaalde zaken denken, nam ik dit aanbod graag aan. Ik voelde me namelijk nogal ontwapend in mijn gesprekken met de verloskundigen omdat mijn ideeën en gevoel omtrent zwangerschap verschilden met die van hen, maar er met name van mij verwacht werd dat ik me maar inschikkelijk opstelde. Ik miste de feiten om mijn wensen en gevoel te onderbouwen.

Na de mislukte versiepoging voelde ik me een beetje ontredderd. Ineens werd ik losgelaten door de verloskundige praktijk zonder verdere uitleg en werd ik overgedragen aan een gynaecoloog waarmee ik volledig verschilde van mening. Iedere keer dat ik verwacht werd in het ziekenhuis stonden de waterlanders al weer klaar uit pure ellende en was steevast mijn bloeddruk van de stress weer aan de grens, hoe zeer ik ook mijn best deed om deze met ontspanningsoefeningen te beheersen op deze momenten.

Via de GeboorteBeweging kreeg ik goede tips zoals de pagina van Spinning Babies, waarop oefeningen te vinden zijn en houdingen die een kindje dat bereidwillig is, eventueel te laten draaien. De vriendin die me er geïntroduceerd had was inmiddels begonnen aan een opleiding tot Doula en zowel mijn vriend als ik vonden het een prettige gedachte als zij bij de bevalling zou willen zijn. Tijdens mijn zwangerschap heeft ze me gesteund waar mogelijk, ging mee naar bezoekje aan de gynaecoloog wanneer mijn vriend echt niet mee kon en hielp me mijn wensen kenbaar te maken en te onderbouwen. We vonden het beide een prettige gedachte als zij ons zou helpen om mijn ruimte te bewaken tijdens de bevalling, maar wat vond ik het een treurig idee dat dat nodig was.

In de laatste weken van mijn zwangerschap kwam er een gynaecoloog in opspraak vanwege zijn nogal bijzondere uitlatingen op Twitter. Ik las hierover op de GeboorteBeweging en mijn bloed veranderde in ijs toen bleek dat dit ‘mijn’ gynaecoloog was. Totaal in paniek reageerde ik op dat bericht met de mededeling dat ik onder zijn zorg stond en me nu al helemaal niet meer veilig voelde om er te bevallen. Ik werd attent gemaakt op het feit dat ik het recht heb om over te stappen van ziekenhuis. Een advies dat we ter harte hebben genomen, maar niet voordat mijn vriendin en ik naar het consult zijn gegaan met de desbetreffende gynaecoloog en hem daar hebben geconfronteerd met zijn uitspraken om hem de kans te geven uit te leggen hoe we deze moesten interpreteren. De conclusie die we trokken was dat deze man absoluut oprecht achter zijn uitspraken stond en dat deze niet verenigbaar waren met hoe wij dingen zagen.

Via de GeboorteBeweging kreeg ik een goede tip over een ziekenhuis en gynaecoloog bij ons in de buurt, die meer op één lijn met ons zouden kunnen zitten. Ik belde voor een consult, veel tijd had ik immers niet meer voor de uitgerekende datum en zo ben ik na het kennismakingsgesprek overgestapt. Ook in dit ziekenhuis konden niet alle punten uit mijn geboorteplan gehonoreerd worden, maar ze werden wél serieus genomen en er werd mét ons gepraat in plaats van tégen ons. Deze benadering maakte al een wereld van verschil.

Uiteindelijk is de bevalling spontaan op gang gekomen bij 40 weken en 5 dagen. In de nacht van 3 op 4 juli braken mijn vliezen. Ik adviseerde mijn vriend om nog even een paar uur te gaan slapen, we zouden de rust nodig gaan hebben. Natuurlijk deed ik geen oog meer dicht, maar probeerde nog wat te rusten en was erg gespannen over hoe de weeën aan zouden voelen.

Halverwege de morgen heb ik het ziekenhuis gebeld met de vraag wat de bedoeling was. Zij gaven aan me graag op controle te zien. Nadat mijn vriend nog rustig de boodschappen had gedaan zijn we vertrokken. Ik had nu af en toe een krampje dat een wee zou kunnen zijn. Bij de controle bleek dat de bevalling inderdaad snel zou beginnen en ze wilden me er graag houden. Ik was ervan overtuigd dat de bevalling minder kans had te stagneren als ik de weeën rustig thuis op kon vangen en wilde daarom weer naar huis. Hun advies was om te blijven en wij vroegen hen dit toe te lichten. We kregen de ruimte om te overleggen en hebben toen besloten te blijven. Later die middag werden de weeën serieuzer en frequenter van aard en belden we mijn vriendin, die direct naar het ziekenhuis kwam om ons bij te staan.

Ook hier was een gynaecoloog in opleiding langs geweest die graag had gezien dat ik een waakinfuus accepteerde, maar respecteerde uiteindelijk wel mijn wens dit niet te doen. Omdat mijn wensen in dit ziekenhuis heel duidelijk kenbaar waren gemaakt, werd er ook rekening mee gehouden. Ik wenste niet aan bed gekluisterd te zitten aan een ctg, dus werd er periodiek een ctg gemaakt en kon ik hiermee ook bewegen. Waarschijnlijk heb ik een halve marathon gelopen tijdens het ijsberen door de kamer, maar hierdoor kon ik wel de weeën opvangen. Iets wat me niet gelukt was plat op mijn rug. Mijn vriendin masseerde mijn voeten en drukte onvermoeibaar die rottige rugweeën weg. Samen met mijn vriend steunde ze mij.

Zelf was ik natuurlijk alleen bezig met alles wat er in mijn lichaam gebeurde, maar later vertelden ze dat te lezen was dat er speciaal voor mij een prof., werkzaam in het ziekenhuis, van huis was gekomen om mijn bevalling te begeleiden. Dit omdat ik geen pijnstilling wilde, vaginaal wilde bevallen van mijn stuitkindje, hands-off wilde bevallen en zo natuurlijk mogelijk en hij zich hier prima in kon vinden.

Deze man was een zegen. Ik kreeg de gewenste ruimte van hem, hij praatte met zachte, gedempte en vriendelijke stem en viel me niet onnodig lastig. Hij ging kalm in een hoek van de kamer in een stoel zitten en observeerde slechts. Op een gegeven moment verliet hij zelfs voor tien minuten de kamer met het volste vertrouwen dat het met ons drieën wel goed ging.Toen de persweeën kwamen had ik het minder breed. Gelukkig had hij ook hier alle vertrouwen en zei dat ik hier prima in mee kon gaan. Ik hoefde ze niet weg te puffen of wat dan ook. Ruim een uur heb ik ze hangend over het bed op proberen te vangen tot ik dit niet meer volhield. Van tevoren had ik besloten absoluut niet horizontaal te willen bevallen, maar liggen was op dit moment de enige houding die nog enigszins ‘aangenaam’ was.

Een gynaecoloog in opleiding kwam de kamer binnen en sprak de legendarische woorden: “Ik heb je geboorteplan gelezen en zie dat je niet actief gecoacht wilt worden. Sta je hier nog steeds achter, of heb je liever dat ik dat wel doe?” Ik heb helaas haar naam niet meegekregen, maar het feit dat ze het respect had gehad het plan te lezen en naar mijn wensen vroeg, vond ik een voorbeeld voor iedere zorgverlener.

Na ruim 90 minuten persweeën te hebben gehad, lukte het me niet meer. Ik voelde dat mijn dochter ondanks mijn verwoede pogingen, niet verder het geboortekanaal in ging en ik kón niet meer. Ik heb op dat moment zelf gevraagd om een keizersnede. De eerder genoemde prof. zei na dit verzoek met gedempte en rustige stem tegen de gynaecoloog in opleiding zich ‘een klein beetje zorgen’ te maken. Dit uit de mond van deze rustige man was voor mij bevestiging dat wat ik voelde ook klopte met wat zij zagen. Ondanks dat ik lichtelijk teleurgesteld was dat het nu ‘zo af ging lopen’, was ik wel erg blij en trots dat ik moeite had gedaan om voor mijn wensen op te komen en deze bevalling zo veel als mogelijk zelf vorm had kunnen geven. Die keizersnede was balen, maar ik had er tenminste zélf voor mogen kiezen toen ík een eerlijke kans had gehad om het zelf te doen.

Om half drie ’s nachts is onze gezonde dochter geboren middels een keizersnede. Voor mijn vriendin werd een uitzondering gemaakt en ook zij was welkom in de operatiekamer. De ok-assistent was fantastisch. Vriendelijk begeleidde hij me zodat de ruggenprik gezet kon worden en daarna bleef hij op rustige toon precies vertellen wat er ging gebeuren en wat ik zou kunnen voelen. De dag na de bevalling zijn alle betrokkenen bij de bevalling langs gekomen om te vragen hoe het met me ging en of ik nog wat kwijt wilde. Dat vond ik ook heel erg prettig. Ik kreeg de indruk dat de prof. het ook oprecht jammer had gevonden dat de bevalling toch nog anders was gelopen dan ik zo graag had gewild. Het was duidelijk dat hij me die gegund had. Die oprechtheid heeft me geraakt.

De GeboorteBeweging heeft niet kunnen voorkomen dat ik werd overgedragen aan het ziekenhuis, maar tijdens mijn zwangerschap was zij een schat aan onmisbare informatie waarvan ik vind dat iedere zwangere en hun partners hier recht op hebben en er niet bij toeval het geluk moeten hebben hier tegenaan te lopen. Er is zóveel dat met grote stelligheid wordt gebracht terwijl er vele andere manieren zijn en niet alles zo stellig is als dat beweerd wordt door het gros van de zorgverleners. Ik vind dat een kwalijke zaak. Ik heb echt eerlijke informatie gemist bij mijn zorgverleners. 

Eén van de vroedvrouwen aanwezig op de GeboorteBeweging in het bijzonder heeft voor mij een groot verschil gemaakt. Van haar kreeg ik tijdens een twee uur durend telefoongesprek alle informatie die ik wenste. Over wat nu werkelijk de risico’s waren van thuis een kind in stuit baren. Zij was bereid, mocht ik tóch besluiten thuis te willen bevallen na alle voors en tegens tegen elkaar te hebben afgewogen mij te begeleiden, mits ik een ziekenhuis eerlijk zou vertellen het voornemen te hebben thuis te willen bevallen en bereid zou zien om mij toch op te nemen mocht het tijdens de bevalling nodig blijken. Juist doordat ik die optie nu toch had, kreeg ik de rust om goed geïnformeerd zélf te kiezen voor een bevalling in het ziekenhuis. En dus niet omdat een ander had besloten dat het ‘moest’. Ik vond zelf het risico alsnog naar het ziekenhuis te moeten tijdens de bevalling te groot en besloot in ieder geval een ziekenhuis te kiezen waar ik me zo prettig als mogelijk voelde.

Door de informatie die ik kreeg tijdens mijn zwangerschap, werd me regelmatig door zorgverleners in het ziekenhuis en door de ‘pufjuf’ gevraagd of ik soms medisch geschoold was. Steevast was mijn antwoord: “Nee, ik ben gewoon goed geïnformeerd”.

Eveneens dankzij de GeboorteBeweging, kwam ik achter het bestaan van de watermaterniteit in Oostende, waar de mogelijkheid bestond om mijn kindje in het ziekenhuis en in stuitligging toch in een bevalbad ter wereld te brengen. Helaas was dit logistiek gezien een te grote opgave, maar ik was zó blij dat ik keuze bleek te hebben. Hier mee mogen delen in een grote poel van kennis heeft mijn ogen geopend. 

Zo veel dingen worden als ‘moeten’ en als absolute waarheid gebracht… Ik dacht goed geïnformeerd te zijn, maar ik bleek slechts heel goed te weten wat de meerderheid vertelt en dat wrong met mijn eigen visie. In mijn omgeving werd er steeds maar vanuit gegaan dat een kindje in stuit automatisch een geplande keizersnede zou worden. Ik heb me daar danig aan geërgerd. Hieruit blijkt in mijn ogen opnieuw hoe karig we geïnformeerd worden over onze opties en hoe belangrijk het dus is om te weten wat je rechten zijn. Zo lang je een ‘perfect’ verlopende zwangerschap hebt, zonder complicaties, merk je er nu nog vrij weinig van. Maar o wee als je een medische indicatie krijgt en dat worden er steeds meer.

One size fits no one en daarom is keuzevrijheid zo’n groot goed. Laat dat niet verloren gaan. Of je nu alleen wilt bevallen in je huiskamer, met ruggenprik in het ziekenhuis of iets daar tussenin. Je bevalling is een gebeurtenis die je nooit meer zult vergeten en het is verschrikkelijk belangrijk dat dit geen ontkrachtende gebeurtenis wordt waarbij je achteraf het idee hebt dat het je allemaal maar overkomen is.

En vind je het voor jezelf niet zo belangrijk? Dat mag natuurlijk. Maar doe het dan voor je vriendinnen, zussen en je dochters zodat zij (later) de mogelijkheid hebben een bevalervaring te hebben waar ze de rest van hun leven met een positief gevoel op terug kijken.

Claudia 

Wil je ook jouw ervaring delen en mee schrijven op dit blog? Je inbreng is zeer welkom! Mail jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

De zorgen van Dhjana (deel 2)

Gisteren las je het eerste deel van de zorgen van Dhjana. Vandaag volgt de rest van de e-mail die zij schreef naar aanleiding van de brief van het CPZ aan minister Schippers. 

* Zorgstandaard, gezamenlijke zorgpaden en protocollen, coordinatie,
zorgverleners die werken als een team en eenduidig communiceren: reken
maar dat er straks geen ruimte meer is voor ouders die willen afwijken van
de gemedicaliseerde norm, maar ook niet meer voor zorgverleners die de
ouders daarin willen ondersteunen. Van lieverlee zullen er dus ook steeds
minder verloskundigen zijn die uitdragen dat ze de voorkeur geven aan een
niet-gemedicaliseerde bevalling, stomweg omdat ze moeten gaan kiezen
tussen de 'eenduidige boodschap' binnen een verplicht gesteld
samenwerkingsverband of hun werkplek kwijtraken.
 
* 'Echoscopische expertise wordt gebundeld om deskundigheid te
optimaliseren.' Het verplicht stellen van echo's, zoals dat in Frankrijk
al het geval is, op straffe van korting op de kinderbijslag die je daar
vanaf de zwangerschap krijgt, ligt hiermee in het verschiet. Het doet er
niet meer toe of je als ouders de echo's wilt en of je misschien twijfels
hebt bij de vermeende onschadelijkheid. Het moet, anders is het niet
'deskundig' en 'optimaal'.

* Informatieverzameling wb het verloop van de zwangerschap en het
partusplan: waar je als huisartspatient nog de mogelijkheid hebt om het
EPD te weigeren, heb je dat hier niet meer - er wordt per definitie een
electronisch en web-based dossier aangemaakt en de bezwaren tegen het EPD
(privacyschending, slecht beveiligd) worden zo in een klap van de tafel
geveegd. Bovendien kan dit verstrekkende gevolgen hebben omdat er zoveel
'partners' kennelijk toegang krijgen tot dit dossier. Koppel het aan de
opmerking over initiatieven van de zorgverzekeraars en het zou op een
gegeven moment zomaar kunnen zijn dat je zorgpremie omhoog schiet omdat
uit dit dossier blijkt dat je in een of ander risicoprofiel zit. Koppel
het aan de kennelijk standaard monitoring door de kinderarts, shared care
en gedecentraliseerde jeugdzorg en het zou kunnen zijn dat je een
gemeentelijke jeugdhulpverlener over de vloer krijgt omdat je het vertikt
om te laten vaccineren.
Koppel dit dossier aan de toenemende informatie'behoefte' van de overheid
en het zou ook nog wel eens op tal van andere gebieden gevolgen kunnen
hebben. 

Ik weet dat met name het laatste stuk vergezocht klinkt. Maar als je ziet
hoe vaak de overheid gegevens opvraagt (providers, OV-chipkaart,
parkeergegevens, slimme meters) dan ben ik bang dat het geen paranoia is.
Plannen zoals deze leggen de basis voor dergelijke dingen, ook als we dat
pas op lange termijn zullen merken.

Vriendelijke groet,
Dhjana

Maak jij je net als Dhjana zorgen over de ontwikkelingen in de geboortezorg? Wil je dat jouw stem wordt gehoord? Teken dan onze petitie, en vraag ook anderen dat te doen. 
Wil je mee schrijven op dit blog? Je inbreng is zeer welkom! Mail jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

De zorgen van Dhjana (deel 1)

Dhjana schreef ons een email, waarin ze haar zorgen over de veranderingen in de geboortezorg uitlegt. Ze gaf ons toestemming deze zorgen met jullie te delen. Vandaag het eerste deel van haar email:

Ik heb met heel veel interesse het blog over de brief van het CPZ gelezen. Tussen de regels van de voorbeelden doemt inderdaad een bijzonder zorgwekkend beeld op.

Vanuit m'n eigen 'expertise' - activisme en daarmee een (misschien wat
stellige) blik op beperking, uniformisering, dataverzameling (en wat
daarmee gedaan kan worden) en bescherming van economische belangen, wil ik
erg graag een soort van vertaling geven naar wat ik zie dat dit op lange
termijn zou kunnen inhouden, zeker als ik dit koppel naar trends op andere
gebieden dan zwangerschapszorg.

Sommige aspecten zullen voor de hand liggen, anderen misschien in eerste
instantie vergezocht overkomen. Nou ja, zie maar wat jullie er mee willen
doen.

* Bij de VSV's valt het op dat doula's niet genoemd worden. Verderop in de
tekst is er een aantal keren sprake van 'professionals', zonder dat
doula's daar genoemd worden. Dit kan een poging zijn om de beroepsgroep
van de doula's naar de zijlijn te derangeren. Het valt ook op dat het
aandeel van medische 2e en 3e lijns specialisten in de VSV's veel groter
is dan dat van de verloskundigen. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat de
verplaatsing naar medische 2e en 3e lijnszorg zo nog dwingender zal worden
dan nu, al was het alleen maar omdat die 'de meerderheid' vormen binnen
zo'n samenwerkingsverband. Bovendien zijn er in zo'n VSV een aantal
participanten die financiële belangen hebben bij lucratieve ingrepen en
medicatie (bestuur van het ziekenhuis, anesthesiologen, gynaecologen). Er kan dan
300 keer in zo'n beleid staan dat de cliënt centraal staat, als puntje bij
paaltje komt zullen die financiële belangen vaak de doorslag geven. Zeker
als de 'initiatieven van de zorgverzekeraars' ook een expliciete rol
hebben.

* Bij het geboorteplan staat dat het 'in overleg en op elkaar afgestemd'
wordt opgesteld. Op de lange termijn gaat dit voor de ouders betekenen dat
er een gestandaardiseerd geboorteplan komt. Zeker als de gynaecologen al
vanaf het begin af aan meekijken, zal er vrijwel altijd wel iets uitkomen
waardoor een gemedicaliseerde bevalling 'geadviseerd' wordt. Ik vermoed
dat het niet bij adviseren blijft, 'op elkaar afstemmen' gaat in de
praktijk waarschijnlijk betekenen dat de ouders afhankelijk worden van
professionals die 'toestemming' geven voor een geboorteplan. Dat zie je
bevestigd in de term 'pro-actief voorschrijven van een zorgprotocol'. Bij
de voorbeelden staat het notabene letterlijk: verloskundige en gynaecoloog
stellen het partusplan op. Niet de ouders. Het geboorteplan - een
uitstekende manier om als ouder de regie van de bevalling op een
weloverwogen manier in eigen handen te houden - is hiermee definitief
gekaapt.

* Termen als 'het waarborgen van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid'
en 'shared care' klinken fantastisch, maar gaan in de praktijk een open
deur zijn naar hele dwingende maatregelen. De verantwoordelijkheid wordt
namelijk expliciet uit handen van de ouders genomen en in handen van
zorgverleners gelegd. In situaties waarin er een meningsverschil of
conflict ontstaat tussen de ouders en de zorgverleners, geeft dit de
juridische basis voor iets dat je zou kunnen vergelijken met een OTS, een
onder toezichtstelling, waarbij de zorgverleners vanuit die
verantwoordelijkheid de 'plicht' (het recht) hebben om handelingen af te
dwingen.

* 'Het terugbrengen van vermijdbare kindersterfte en een ongunstige start
voor moeder en kind' kan je vrij vertaald lezen als: geen thuisbevallingen
meer. Punt. Beiden worden al jaren in zorgvuldige propaganda aan
thuisbevallingen gekoppeld.
Je ziet dat bevestigd bij het voornemen dat een barende vrouw niet
verplaatst mag worden: dat betekent dat er altijd een advies voor
ziekenhuisbevalling zal liggen. Bij thuisbevallingen is een van de
geruststellingen namelijk dat er in geval van nood naar het ziekenhuis
verwezen wordt, maar die deur wordt nu dichtgedaan. Je hebt er maar voor
te zorgen dat je voor het begin al in het ziekenhuis bent.

Dhjana

Deel 2 lees je morgen! Wil jij ook je zorgen, of je ervaringen delen? Wil je vertellen wat je wel, of juist niet zou willen zien in de zorg voor jou of je baby? Je bent van harte welkom om ons een blogpost te sturen, dit kan naar actie@geboortebeweging.nl

P.S: heb jij de petitie al getekend? 

Keuzevrijheid

Wat grappig toch dat een oproep tot behoud van keuzevrijheid tijdens zwangerschap en bevalling direct wordt doorgetrokken naar voors en tegens van ziekenhuis versus thuisbevallen, waarbij het ene kamp de thuisbevalling gelijkstelt met het veroordelen van je kind tot een gewisse dood, en het andere kamp doet alsof de gynaecoloog een beul is die de vrouw het liefst direct onder het mes krijgt. Of eigenlijk helemaal niet grappig, maar heel bedroevend. Het leidt ongelooflijk af van waar het werkelijk om gaat.

Namelijk, het recht op keuze. Dat houdt in dat het de vrouw is die uiteindelijk beslist over haar bevalling: waar zij bevalt, welke plaats: thuis, ziekenhuis, geboortehotel, met wie zij bevalt, welke zorgverlener: verloskundige, gynaecoloog, of helemaal geen zorgverlener, hoe zij bevalt: met veel controle / interventies, of minder/geen controle/interventies (hands off), medische pijnbestrijding, badbevalling. En dat het daarbij niet gaat over wat de meerderheid van vrouwen wil of vindt, of wat ‘het beste’ is, maar dat het gaat over de keuzevrijheid die de individuele vrouw heeft.

En, mensen, dit is een fundamenteel récht. Dit is niet zomaar iets ‘leuks’ of een ‘luxepositie’.[1]

Wat maakt toch dat veel mensen, mannen én vrouwen, artsen én verloskundigen, kinderlozen en mensen met kinderen, vrijwel  direct in een soort kramp schieten als je het hebt over het recht van de vrouw om de uiteindelijke beslissingen aangaande haar zwangerschap, bevalling en het voeden van haar baby te maken? Alsof zij daar niet toe in staat zou zijn. Zijn we niets opgeschoten sinds 1919, toen vrouwen eindelijk mochten stemmen? Of sinds 1956, toen de getrouwde vrouw volgens de wet eindelijk óók handelingsbekwaam was? Vinden we haar nog steeds te ‘emotioneel instabiel’ of ‘hormonaal’ om haar keuzes te maken? Aangaande háár lichaam, en haar baby? Wie moet er bevallen? Niet de zorgverlener die ernaast staat, of haar partner. Zíj is de enige die die klus kan klaren. Is het dan niet absurd dat zij daar niet het uiteindelijke beslissingsrecht in heeft?

En als hier nou veel vragen over zijn, hoe dat vervolgens te implementeren in de geboortezorg, waarom betrek je die vrouw er dan niet gewoon bij? Met een beslissende stem in de uiteindelijke vormgeving van die zorg, die over háár lichaam gaat, haar baby gaat. Is dat nu zo moeilijk? Of eng? Ach, de suffragettes hebben er 25 jaar overgedaan om kiesrecht te verkrijgen. We zijn nu 3 jaar bezig. Ik houd hoop.

Joyce

PS Even voor de duidelijkheid: de GeboorteBeweging is in het kader van keuzevrijheid en veiligheid van de zorg, zowel voor de mogelijkheid om thuis te bevallen, als voor de mogelijkheid om in het ziekenhuis te bevallen. We zijn ook vóór de ontwikkeling van de expertise van de gynaecoloog – ook de keizersnede is nog nooit zo veilig geweest. We constateren een probleem aangaande te veel medicalisering. Dáár gaat onze roep tot actie over. Hierover later meer (elke dag een blog, dus blijf meelezen!).

---

[1] Dit recht ligt onder andere vastgelegd in de Wet WGBO: nl.wikipedia.org/wiki/Wet_op_de_geneeskundige_behandelingsovereenkomst en in het grondwettelijkrecht op lichamelijke integriteit: http://www.denederlandsegrondwet.nl/9353000/1/j9vvihlf299q0sr/vgrnblu821m2;