vrijdag 16 mei 2014

Hormonenwolk

Dit is zo'n geweldig ontroerend filmpje, over een poes die eendenkuikens adopteert op het moment dat ze net bevallen is van haar eigen kittens. Het feit dat de poes net bevallen was toen de kuikens voorbij waggelden heeft ervoor gezorgd dat deze poes de kuikens niet als maaltijd, maar als uitbreiding van haar gezin zag.
Moeder Poes ontfermt zich over Eendjes



Ik wil dit hier delen omdat het voor mij de ongelooflijke kracht van de oxytocinepiek na een bevalling aangeeft. Deze moeder adopteert in haar hormonenwolk iets wat ze normaal op zou eten. Prachtig trucje van de natuur, die oxytocine, het laat ons in no-time verliefd worden en hechten aan onze baby.
Er is ook een keerzijde. Mensen kennen het verschijnsel om in die hormonenwolk opeens de dokter, de zuster, de verloskundige te bedanken. 'Zonder jou had ik het nooooit gered'. Dat diezelfde persoon de bevalling eigenhandig een eind om zeep hielp en geheel onterecht de heroïsche credits toegewezen krijgt, op het moment zelf zien we het niet. Midden in de oxytocinewolk houden we van iedereen en alles om ons heen, en kritisch denken, het is er het moment niet voor.
6 weken later zie je je verloskundige of gynaecoloog voorlopig alweer voor het laatst. Terwijl de echte reflectie, het nadenken, het een plekje geven van alles wat er is gebeurd vaak pas later in het eerste jaar een plekje begint te krijgen. En de heldenstatus van degene die bij de bevalling was, het brokkelt heel langzaam af. Bevallen vrouwen binnen 6 weken vragen om hun feedback, het is niet redelijk. Niet als je niet de mogelijkheid hebt om hier een jaar, of misschien zelfs 3 of 5 jaar later nog eens opnieuw feedback over te geven.

Jolanda



Heb jij ook een verhaal over feedback geven aan je verloskundige / gynaecoloog, of een andere bijdrage voor dit blog? Stuur jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

Teken ook de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg': http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg

Lees hier de oproep voor Moeders in Actie, en hier de achtergronden.

dinsdag 6 mei 2014

In vrijheid zwanger zijn en bevallen

Gisteren was het bevrijdingsdag. In vrijheid leven betekent ook in vrijheid zwanger zijn en bevallen. Als zwangere heb je o.a. te maken met vrouwenrechten en patiëntenrechten, maar bovenal: mensenrechten! Wij vroegen moeders: wat is voor jou in vrijheid zwanger zijn, wat betekent voor jou in vrijheid bevallen? 

In vrijheid zwanger zijn is...
In vrijheid zwanger zijn is genieten.
In vrijheid zwanger zijn is genieten van het wonder van het leven.
In vrijheid zwanger zijn is luisteren naar de binnenkant, in plaats van de buitenwereld.
In vrijheid zwanger zijn is de zwangerschap mogen doorlopen zoals jij, de zwangere, dat wil.
In vrijheid zwanger zijn betekent zwanger zijn met zorg die mij omringt zodat het beschikbaar is als ik het nodig heb, maar pas op dat moment wordt ingezet, en niet voor de zekerheid.
In vrijheid zwanger zijn betekent dat zwanger zijn niet als een medische aandoening wordt beschouwd, maar als iets natuurlijks en iets heel moois.
In vrijheid zwanger zijn betekent in je kracht kunnen staan.
In vrijheid zwanger zijn, is weten dat je zelf je eigen keuzes maakt.
In vrijheid zwanger zijn, betekent vrij zijn in mijn eigen keuze, op basis van eerlijke en objectieve informatie van de hulpverleners om mij heen, en vrij van angsten en overtuigen van de hulpverleners en van mijzelf.
In vrijheid zwanger zijn is eigen keuzes kunnen maken in hoe je de zorg en controles vormgeeft en wat je wel en niet wil.
In vrijheid zwanger zijn is niet bang gemaakt worden door uit te gaan van risico's, en complicaties, maar vertrouwen hebben in het vrouwenlijf en wat het kan.
In vrijheid zwanger zijn betekent eerlijke informatie krijgen om in alle vrijheid de keuzes rondom zwangerschap te maken die bij jou, je gezin en de situatie passen. 
In vrijheid zwanger zijn is zwangeren hoe ik zelf wil, zonder "maren".
In vrijheid zwanger zijn, is ook de keuze mogen maken een zwangerschap af te breken.
In vrijheid zwanger zijn, is het recht om zonder druk of pressie nee te zeggen tegen onderzoeken die ik niet wil.



In vrijheid bevallen betekent...
In vrijheid bevallen betekent zelf verantwoordelijk zijn.
In vrijheid bevallen is bevallen op de plek waar je je vrij voelt.
In vrijheid bevallen betekent eigen keuzes kunnen maken met betrekking tot thuis- of ziekenhuisbevalling.
In vrijheid bevallen is zelf de baas zijn, en de omgeving ten dienste van jou hebben. 
In vrijheid bevallen betekent bevallen op basis van vertrouwen. 
In vrijheid bevallen betekent op geen moment je zelfbeschikkingsrecht verliezen, niemand mag dat van je afnemen, onder geen enkele omstandigheid. 
In vrijheid bevallen betekent in vertrouwen, kracht en rust je eigen koers varen.
In vrijheid bevallen betekent dat ik kan en mag bevallen waar, met wie en wanneer mijn lichaam en mijn kindje eraan toe zijn en niet voor de zekerheid daar, met wie en wanneer een ander dat besluit. 
In vrijheid bevallen is dat de arts/verloskundige naar mij luistert, en niet strak het protocol volgt en met verklaringen aankomt. 
In vrijheid bevallen betekent dat vrouwen kunnen kiezen waar ze het liefste bevallen, omdat rust en vertrouwen nou eenmaal het belangrijkste zijn tijdens een bevalling.
In vrijheid bevallen betekent in je kracht kunnen staan. 
In vrijheid bevallen betekent alleen worden aangeraakt wanneer je hiermee instemt.
In vrijheid bevallen is vrij zijn in mijn eigen keuze, op basis van eerlijke en objectieve informatie van de hulpverleners om mij heen, en vrij van angsten en overtuigen van de hulpverleners en van mijzelf.
In vrijheid bevallen betekent bevallen zonder uitspraken als "je moet" of "je mag niet" en zonder emotionele pressie zoals de "dode-baby-kaart" of "AMK-kaart". 
In vrijheid bevallen is vertrouwen in fysiologie en al haar variaties, ook als het anders gaat dan volgens het boekje, aangezien geen vrouw hetzelfde is.
In vrijheid bevallen is respect krijgen van hulpverleners en die dus uitvoeren. 
In vrijheid bevallen betekent eerlijke informatie krijgen om in alle vrijheid de keuzes rondom geboorte te maken die bij jou, je gezin en de situatie passen. 
In vrijheid bevallen is mijn baby op een wereld zetten waarvoor ik geen angst heb, en die ik hem/haar met alle liefde en plezier gun te ontdekken. 
In vrijheid bevallen is af te meten aan het ontzag dat er is voor de vermogens van de vrouw zelf. Hoe meer we aan de wetenschap of de techniek toeschrijven, hoe beperkter die vrijheid - en hoe armer de wereld. 
In vrijheid bevallen betekent bevallen hoe en met wie ik zelf wil, zonder "maren".
In vrijheid bevallen betekent dat je me niet dwingt in bed te blijven liggen als ik dat zelf niet wil. 
In vrijheid bevallen betekent dat ik ook bij een medische indicatie in mijn eigen gekozen houding of in bad kan bevallen. 
In vrijheid bevallen betekent dat je mijn toestemming vraagt voor je me wilt verdoven of een knip wilt zetten.
In vrijheid bevallen betekent dat mijn nee écht nee is, altijd, ook als je NU een knip wilt zetten of een keizersnee wilt doen. 
In vrijheid bevallen betekent dat ik ervoor mag kiezen met een medische indicatie thuis te bevallen, ook als jij als zorgverlener mijn keus niet begrijpt.
In vrijheid bevallen betekent dat je me respectvol behandeld, en niet tegen me schreeuwt als ik niet pers op de manier zoals jij dat wenst.


Alexandra, Aziema, Caroline, Céline, Cristel, Irene, Jessica, Jolanda, Joop, Laura, Magdeleen, Maria Anna, Mirjam, Natalie, Rebekka, San, Simone, Suzanne, Teddy

Kon jij in vrijheid zwanger zijn en bevallen? Werden jouw rechten geschonden tijdens je zwangerschap en bevalling? Laat het ons weten en mail naar actie@geboortebeweging.nl
Teken de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg': http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg

zondag 4 mei 2014

Jip en Janneke

Deze week zette het CPZ een lange brief met drie leidraden op hun website, deze brief is namens het CPZ naar minister Schippers van VWS gestuurd. 

Vandaag een kort blogje. Ik houd het bij de definitie van Integrale Zorg volgens het CPZ. Niet dat daar geen pagina's vol over geschreven kunnen worden, maar eigenlijk heeft het geen uitleg nodig. Eindelijk, na maar liefst bijna 3 jaar, is het het CPZ gelukt om een definitie van Integrale Zorg op papier te krijgen. En wat staat er dan? Lees en huiver:
"De term “Integrale (Geboorte) Zorg” staat voor het streven naar oriëntatie op de zorgvraag van de zwangere, waarbij door een constante evaluatie van de kwalitatieve uitkomsten en de cliëntervaringen de zorg kwalitatief beter, effectiever en doelmatiger wordt. Door uit te gaan van het perspectief van de zwangere en de beschikbare evidence-based kennis wordt de fragmentatie van het huidige aanbod georiënteerde zorgstelsel voorkomen en wordt continue, gecoördineerde en kwalitatief goede zorg geleverd. Van belang voor integrale zorg is dat de betrokkenen in planning, financiering en het verlenen van diensten een gedeelde visie hebben, gebruik maken van gecombineerde processen en mechanismen, waarbij verzekerd wordt dat het perspectief van de zwangere altijd centraal staat."  


Begrijp jij wat hierboven staat? Zou minister Schippers écht snappen wat er staat? Zou Chiel Bos, de "onafhankelijk" voorzitter van het CPZ deze definitie begrijpen? Snapte het NPCF, de organisatie die de belangen van moeders in het CPZ schijnt te vertegenwoordigen, wat hier stond voor ze akkoord gingen met het versturen van deze leidraden? Is er een gynaecoloog, verloskundige, ach, iemand in Nederland die weet wat deze tekst concreet betekent? Is er iemand die kan uitleggen hoe dit de babysterftecijfers, waar het ooit allemaal om begonnen is, gaat verbeteren? Als zulke vaagtaal de leiding moet geven aan de geboortezorg in Nederland, als dit het resultaat is van 3 jaar puzzelen, en miljoenen euro's wat er in het CPZ gepompt is, blijft er niets anders over dan op zijn Jip-en-Janneke's concluderen dat het verspilde moeite is. 




Jolanda

Teken ook de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg': http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg 
Heb je een bijdrage voor dit blog? Stuur jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

zaterdag 3 mei 2014

Ontschotten - dat moet toch beter kunnen?!

Ontschotten - dat moet toch beter kunnen?!

Binnen de geboortezorg komt het woord 'ontschotten' regelmatig voorbij. Nu is er nog een verloskundige voor de gezonde zwangere (de eerste lijn), een streekziekenhuis met klinisch verloskundigen, arts-assistenten en gynaecologen voor de zwangeren met een veelvoorkomend 'hoog risico' (de tweede lijn), en een academisch ziekenhuis met dezelfde klinisch verloskundigen, arts-assistenten en gynaecologen voor hele specialistische zorg (de derde lijn).

In het kader van een betere samenwerking gaan er stemmen op om te 'ontschotten'. De verschillende lijnen moeten wegvallen, want dit zou de zorg voor zwangeren ten goede komen. Er lopen al wat proefjes mee, in de praktijk betekent dit in deze pilots bijvoorbeeld 1 gezamenlijk dossier bij de verloskundige en gynaecoloog, en bijvoorbeeld een gezamenlijke intake. Op die manier val je als zwangere al onder de gezamenlijke verantwoordelijkheid van verloskundige en gynaecoloog, zijn al je gegevens bekend bij de andere zorgverlener (moeten we dat eigenlijk wel willen?), en zou een eventuele overdracht van zorg prettiger verlopen. Maar wordt de zorg hier wel daadwerkelijk beter en prettiger van? 


De meeste zwangeren hebben te maken met zorg van grote verloskundigenpraktijken (3 verloskundigen of meer). Een groot deel van de zwangeren krijgt ergens onderweg te maken met overdracht van zorg naar het ziekenhuis, soms al tijdens de zwangerschap, soms pas tijdens de bevalling. Eenmaal onder zorg van deze tweede of derde lijn word je als zwangere overgeleverd aan een groot aantal zorgverleners. Het is vrij standaard dat je elk spreekuur een andere verloskundige, arts-assistent of gynaecoloog treft.

In grote verloskundigenpraktijken is het een verrassing wie er dienst heeft op het moment dat je bevalt, soms heb je deze verloskundige maar 1 x op het spreekuur gezien. In het ziekenhuis is de kans groot dat je de dienstdoende verloskundige of arts-assistent op het moment dat je bevalt nooit eerder hebt ontmoet. Ook de verpleegkundige of kraamverzorgster zijn vrijwel altijd nieuwe gezichten. Krijg je in je bevalling te maken met overdracht van dienst, of overdracht naar het ziekenhuis (of allebei!), dan neemt het aantal zorgverleners tijdens je bevalling snel toe. 8 verschillende mensen die langskomen, waarvan je er 6 nooit eerder hebt ontmoet, is geen ongewone situatie. 


Wat betekenen zoveel onbekende gezichten, en steeds weer nieuwe mensen voor barende vrouwen? Weer moeten omschakelen naar een andere verloskundige, de vierde persoon die meldt (in plaats van vraagt) dat ze een vaginaal onderzoek gaat doen? Weer mensen die je alleen laten op de verloskamer, terwijl je zo graag iemand wilt die je door de weeën sleept. Welk effect heeft dit op je gevoel van veiligheid, wat een vereiste is om de baringshormonen hun werk te laten doen?


Anders kijken naar ontschotten

Ontschotten op de voorgestelde manier gaat aan deze situaties niets veranderen. Terwijl uit verschillende onderzoeken is gebleken dat kleinschalige zorg en continue begeleiding tijdens de bevalling niet alleen het aantal overdrachten naar het ziekenhuis, maar ook het aantal medische interventies sterk doet afnemen. Daarnaast blijkt dit voor moeders een enorme meerwaarde te hebben op de manier waarop zij hun bevalling beleven. Juist die ervaring van het life-event wat een bevalling is, wordt enorm onderschat en onderbelicht door bijvoorbeeld het CPZ, terwijl ondertussen jaarlijks meer dan 2000 vrouwen een posttraumatische stressstoornis oplopen tijdens hun bevalling. 9 % van de vrouwen kijkt terug op hun bevalling als een traumatische ervaring. Maar deze cijfers lijken er niet toe te doen als het gaat om 'betere zorg voor moeder en kind'.

Als er ontschot moet worden, waarom dan niet elke moeder haar eigen team van hooguit 2 verloskundigen geven? Waarbij deze verloskundigen, ook als er overdracht naar de gynaecoloog nodig is tijdens de zwangerschap, toch in contact blijven? Wat als jouw eigen verloskundige bij je komt tijdens de bevalling, en bij je blijft, ook als de bevalling langer dan 8 uur duurt, of je wordt overgedragen aan de zorg van het ziekenhuis tijdens de bevalling? 

In het ziekenhuis wordt de zorg veelal overgedragen aan een andere verloskundige, de klinisch verloskundige, maar waarom wordt het verschil tussen de verloskundige thuis, en die in het ziekenhuis niet weggehaald? Zou het niet veel beter zijn de opleiding met een jaar uit te breiden zodat élke verloskundige ook in het ziekenhuis je bevalling kan begeleiden bij indicaties als pijnstilling, inleiden of bijvoorbeeld meconiumhoudend vruchtwater? Is er dan onverhoopt toch nog een gynaecoloog nodig tijdens je bevalling, dan heb je in ieder geval jouw eigen vertrouwde vroedvrouw bij je, dezelfde die je eerder zag op het spreekuur, en later weer zult zien in het kraambed. Die jou kent, die op de hoogte is van jouw angsten en wensen, degene bij wie je je vertrouwd en veilig voelt. Onmogelijk? Welnee, in landen als Nieuw-Zeeland en Groot-Brittannië wordt al jaren op deze manier gewerkt. 

Daadwerkelijk goede zorg voor zwangeren, écht de cliënt centraal, vraagt méér, maar vooral op een andere manier kijken naar de zin en onzin van ontschotten. Dat het CPZ, de KNOV en NVOG, maar vooral het NPCF zich voor dergelijke zorg niet hard maken, is mij als moeder een groot raadsel. 


Teken ook de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg': http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg   
Wil je meeschrijven op dit blog? Stuur jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl 

vrijdag 2 mei 2014

Vrouwen, word wakker!

Vrouwen, word wakker!

Eigenlijk snap ik er niets van dat niet méér vrouwen het hele gedoe in de geboortezorg meer ter harte nemen. Misschien heb je (nog) geen kinderen, of (allang) gehad. Maar mensen, dit gaat over vrouwenrechten, over hoe vrouwen zelf keuzes maken, aangaande hun lijf, hun kind.

WAAROM denken we collectief in Nederland 'dat het allemaal wel meevalt', dat 'iedereen toch het beste voor heeft met de zwangere' en nog erger 'dat er toch ook zwangeren zijn die niet de juiste keuzes maken'. BAH wat een belerend stelletjes Hollandse wijsneuzen zijn we toch. De beste stuurlui staan al wal en weten vooral voor de ander wat het juiste is om te doen.

Gatver. Ik heb er schoon genoeg van. Helaas is er geen enkel ander land waar het qua bevallen beter gesteld is dan hier. Want naast de koppige starheid van een deel van deNederlanders hebben we ook een aantal geweldige eigenwijze mensen rondlopen. Dat dan weer wel.

En toch. Waarom is het zo dat vrouwen elkaar hierin dan vervolgens weer niet steunen? 'Ik ben het wel eens met het idee erachter, maar de toon waaróp moet anders'. 'Zo jaag je iedereen tegen je in het harnas'. 'Te emotioneel'. 'En de arme gynaecologen moeten het altijd maar ontgelden'. REDELIJK moet je zijn, tot je erbij neervalt en intussen de wereld om je heen instort.

Want een emotionele, kwade vrouw - dat is het ergste wat er is. Hysterie was een ziekte die bedacht was door de heren medici. Lees en huiver: http://en.wikipedia.org/wiki/Hysteria. Mysogynie is al duizenden jaren oud. En de patriarchale betutteling van de vrouw in onze genen verankerd.

Nu, ik ben het zat. Emotioneel en kwaad ben ik. Al een hele tijd. En ik roep alle vrouwen op om op te staan, voor zichzelf, haar zusters, haar dochters, kleindochters. En ik roep alle mannen op die vrouwen eren en liefhebben om voor hun vrouw, zuster, vriendin, dochter, kleindochter op te staan.

Het lijkt een klein iets, het tekenen van een petitie, en toch, het laat zien dat je erom geeft. We hebben nu 6000 handtekeningen, dit zouden er minimaal 60.000 moeten zijn. Of eigenlijk 6 miljoen.

Iedereen is geboren uit een moeder, zou jij niet willen dat die gebeurtenis het mooiste, meest bekrachtigende moment van haar leven zou moeten zijn? En een vrouw die gelooft in zichzelf, in haar lichaam, is dat niet de beste basis voor 'goed moederschap'? En een vader die zijn partner in haar kracht ziet baren, is dat voor hem en het gezin niet ook van belang? Zou 'het systeem' er niet op ingericht moeten zijn dat dit mogelijk gemaakt wordt? Dat elke zorgverlener zich dáárvoor inzet, de beste bevalervaring mogelijk voor de vrouw, in belang van haar zelf, haar transformatie naar moeder, in het belang van de gezinsvorming, en daarom, vooral, in het belang van het kind?

Joyce

Teken ook de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg': http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg   
Wil je meeschrijven op dit blog? Stuur jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl  

donderdag 1 mei 2014

Birth is Empowering!

Birth is Empowering!


De week van 18 t/m 25 mei is de jaarlijks terugkerende International Week for Respecting Childbirth. Tijdens deze week wordt door ENCA in veel Europese landen aandacht gevraagd voor het geboorteproces. Het thema van dit jaar is 'Birth is Empowering'. 

Dit jaar zal stil gestaan worden bij de kracht van het geboorteproces, de bewustwording van vrouwen dat zij op eigen kracht kunnen bevallen, en de toenemende medicalisering van de bevalling. 

ENCA Nederland organiseert op 18 mei een frozen flashmob, waarbij iedereen letterlijk stil staat. Zo willen de deelnemers aangeven stil te staan bij de kracht van vrouwen, en dat ze NIET willen meebewegen met de medicalisering van het geboorteproces. 



Wil jij mee stil staan, wens je jezelf of je (klein)dochter nog keuzevrijheid wat betreft geboortewensen, doe dan mee met ENCA Nederland en kom op zondagmiddag 18 mei a.s. naar het Museumplein in Amsterdam. 


Tussen 14:00 en 15:00 uur verzamelt iedereen die meedoet zich aan de kant van het Rijksmuseum, bij I AM sterdam. De ENCA-leden zijn te herkennen aan hun gele ballon, en daar kun je als je mee doet een t-shirt ophalen met de opdruk 'Birth is Empowering'. Je bent van harte welkom om deze tekst ook op een vel papier, een vlag, bord of spandoek mee te nemen van huis! 

Even voor 15:00 uur zullen alle deelnemers zich verspreiden op het Museumplein. Klokslag 15:00 uur zal de frozen flashmob beginnen, waarbij iedereen 5 minuten in dezelfde houding stil zal blijven staan. Deze frozen flashmob zal worden gefilmd en op de social media worden verspreid. Ook Moeders in Actie zullen aan deze flashmob deelnemen, en we hopen dat JIJ dat ook zult doen! 

Meer informatie lees je op de website van ENCA of op het evenement op Facebook. We zien je graag op 18 mei!



Al meer dan 6000 mensen hebben de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg' getekend. Teken hem hier, of vraag een papieren versie van de petitie aan via actie@geboortebeweging.nl  Wil je mee schrijven op dit blog? Je inbreng is zeer welkom! Mail jouw blogpost dan naar actie@geboortebeweging.nl

woensdag 30 april 2014

Keuzevrijheid: bepaal jij waar en met wie je bevalt?

Keuzevrijheid: bepaal jij waar en met wie je bevalt?

Het was volop in het nieuws de afgelopen weken, het kabinet heeft het hoofd gebogen over een nieuw zorgakkoord. De term 'vrije artsenkeuze' kwam hierbij regelmatig voorbij. Niet alleen deze ontwikkeling heeft gevolgen voor de geboortezorg, er speelt méér. Wat betekenen deze ontwikkelingen voor de zwangeren van Nederland? 



De vrije artsenkeuze 


In Nederland zijn in de basis zorgverzekering twee opties mogelijk: een naturapolis en een restitutiepolis. Wat is het verschil?

Bij een naturapolis heeft de verzekeraar contracten met een aantal zorgverleners. Neem je zorg af bij een verloskundige, gynaecoloog, kraamzorginstantie of ziekenhuis dat een contract heeft met jouw zorgverzekeraar, dan wordt de zorg volledig vergoed door de verzekeringsmaatschappij. 

Je bent niet verplicht om naar een zorgverlener met een contract bij jouw verzekering te gaan, maar kies je voor bijvoorbeeld een ziekenhuis zonder contract, dan zul je zelf een deel van de kosten moeten ophoesten. Je verzekering betaalt dan maar 50-80 % van de rekening.

Bij een restitutiepolis spelen contracten tussen zorgverleners en verzekeraars geen rol, je bent volledig vrij om zelf te kiezen naar welk ziekenhuis je gaat. De rekening moet je zelf voorschieten, en de verzekering betaalt jou maximaal de wettelijke tarieven of marktconforme tarieven terug. Deze polis is duurder dan de naturapolis.

In het zorgakkoord is besloten dat de verzekeringsmaatschappijen bij een naturapolis scherper in moeten gaan kopen. Nu krijgt nog vrijwel elke verloskundige of elk ziekenhuis een contract, maar dat gaat veranderen. Scherper inkopen zal gaan om kwaliteit en prijs, oftewel, de verzekeraar wil voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. Of kwaliteit van zorg wel samengaat met de goedkoopste zorg is maar sterk de vraag. In ieder geval is het gevolg dat niet alle verloskundigen, kraamzorginstanstanties of ziekenhuizen volgend jaar nog een contract met alle verzekeraars hebben.

Natuurlijk mag je dan nog steeds zelf je verloskundige of ziekenhuis kiezen, ook als zij geen contract met jouw verzekeraar hebben. Maar dat zal bij een naturapolis wel betekenen dat je 50-20% van de kosten zelf zult moeten betalen. En zeker als je met het ziekenhuis te maken krijgt kunnen die kosten hoog oplopen. Dit probleem lijkt makkelijk te omzeilen door voor een duurdere restitutiepolis te kiezen. Maar ook daar loop je het risico met een dergelijke hoge rekening geconfronteerd te worden. Wat 'marktconforme tarieven' zijn staat nergens vastgelegd, dat kan de verzekeraar dus zelf bepalen. En als zij in de contracten voor verloskundigen afgesproken hebben dat ze een dubbeltje betalen, dan zal dat voor hen het marktconforme tarief zijn. Vraagt jouw verloskundige een kwartje voor haar werk, dan zul je dus evengoed zelf het verschil bij moeten leggen.

Al met al heb je op basis van het zorgakkoord strikt gezien straks nog steeds de keuze om zelf je arts, verloskundige of kraamverzorgende te kiezen, maar de financiële factor zal die keuze voor een groot deel van de vrouwen gaan beïnvloeden. 



Het integrale tarief

In de geboortezorg speelt echter nog iets, wat de keuzevrijheid van vrouwen een stuk meer zal gaan beïnvloeden. En dat is het zogenaamde 'integrale tarief'. Momenteel worden verloskundigen en gynaecologen nog apart betaald, elk voor de zorg die zij de zwangere geven. Maar dat gaat, onder grote druk van de verzekeraars, veranderen. Zij willen dat er zo snel mogelijk een 'integraal tarief' komt. Verloskundigen, gynaecologen en kraamverzorgenden moeten zich samenvoegen in 1 grote regionale organisatie. Deze organisatie moet bestaan uit minimaal 1 ziekenhuis, en verloskundige praktijken en kraamzorginstanties die in de regio veel met dit ziekenhuis samenwerken. Per zwangere zet de verzekeraar dan een grote pot geld in dat samenwerkingsverband, en de gynaecologen, verloskundigen en kraamverzorgsters moeten onderling maar uit gaan vechten hoe de pot verdeeld wordt. Niet meteen iets waar ik me als moeder druk over moet maken zou je op het eerste gezicht denken. Tot je met de gevolgen geconfronteerd wordt. Want hoe gaat het straks als je als zwangere zorg wilt van 2 verschillende samenwerkingsverbanden? De meeste vrouwen kiezen er voor om zorg af te nemen van de verloskundige om de hoek, en het ziekenhuis het meest dichtbij. Maar er is een groeiende groep kritische moeders, die goed weet wat ze wil, en bereid is daarvoor verder te kijken dan haar eigen regio. Moeders die kiezen voor een verloskundige uit een stad verderop, omdat deze wél een-op-eenzorg geeft, die in haar eigen regio niet geboden wordt. Moeders die een vroedvrouw willen die continue baringsbegeleiding geeft, die niet weggaat bij 4 centimeter ontsluiting maar zo lang als nodig bij de barende blijft om haar soms letterlijk te ondersteunen. Of moeders die een ziekenhuis willen waar ze wél in bad kunnen bevallen. Moeders die een ziekenhuis kiezen wat al wel de nieuwe, familievriendelijke keizersnede aanbiedt, zodat ze hun baby na de geboorte lekker bij zich kunnen houden. Wat moeten deze moeders als ze een verloskundige buiten de regio, maar een ziekenhuis uit hun eigen regio willen? Of omgekeerd, tijdens hun zwangerschap een verloskundige uit hun eigen regio willen, maar voor een geplande keizersnede graag naar een andere regio willen?

Nu al zijn er steden waar je als zwangere weinig keus hebt, omdat verloskundigenpraktijken verdeeld worden over postcodegebieden of wijken van de stad. Daadwerkelijk jouw eigen verloskundige of ziekenhuis kunnen kiezen wordt straks nog een veel groter probleem, want de verzekeraar kijkt niet verder dan jouw eigen regio lang is. Wil je als moeder, goed doordacht, daadwerkelijk kiezen wat de beste zorg voor jou en je baby is, dan gaat de portemonnee een belangrijke rol spelen. De marktwerking, verloskundigen en ziekenhuizen die daadwerkelijk goede zorg leveren, is een farce, want veel ouders die deze zorg dolgraag wensen zullen het niet op kunnen hoesten. Hoeveel valt er straks voor jou daadwerkelijk te kiezen? 


Wil jij zélf blijven beslissen welke verloskundige je zwangerschap begeleidt, of in welk ziekenhuis je bevalt? Laat jouw stem horen en teken de petitie: http://petities.nl/petitie/geef-de-zwangere-een-stem-in-de-geboortezorg


Jouw bijdrage aan dit blog is zeer welkom! Wil je je ervaringen delen, je zorgen uiten of verbeterpunten aandragen? Heb je een nieuw artikel, of een al bestaande blogpost? Je bijdrage ontvangen we graag op actie@geboortebeweging.nl

zaterdag 19 april 2014

Oproepjes GeboorteBeweging: AMK-melding bij afwijken richtlijn - Poliklinisch bevallen met medische indicatie

*OPROEPJES*

Hieronder volgen 2 vragen van de GeboorteBeweging, het betreft: 
- (dreigende) AMK-melding bij afwijken van de richtlijn
- (on)mogelijkheid om met een medische indicatie poliklinisch te bevallen

1: De afgelopen maanden zijn er bij de GeboorteBeweging meerdere meldingen van vrouwen geweest die te maken kregen met een AMK-melding, of dreiging hiervan door een gynaecoloog omdat zij besloten af te wijken van de standaard richtlijnen, bijvoorbeeld door met een medische indicatie thuis te willen bevallen.

Het op deze manier onder druk zetten van moeders is een grove schending van de WGBO (wet geneeskundige behandelingsovereenkomst). De GeboorteBeweging gaat dit probleem onder de aandacht brengen bij de betrokken organisaties (waaronder de beroepsgroep van gynaecologen, de NVOG). Om dit goed te doen willen we graag weten hoe vaak dit voorkomt.

Heb jij in 2013-2014 te maken gehad met een (dreigende) AMK-melding omdat je af wilde wijken van het standaard beleid in het ziekenhuis of bij een verloskundige? Ben je op andere manier onder druk gezet om het standaard beleid in de zwangerschap, tijdens de bevalling of kraamperiode te volgen? Mail dan asjeblieft je ervaring naar info@geboortebeweging.nl

2: Er komen met grote regelmaat klachten bij de GeboorteBeweging binnen van moeders die ervoor willen kiezen om met een medische indicatie poliklinisch te bevallen. Hun verloskundige staat achter deze keuze, maar in het ziekenhuis zijn ze niet welkom, tenzij ze onder de hoede van de gynaecoloog willen bevallen. Ook dit probleem willen we bespreken met de verantwoordelijke beroepsgroepen. Heb jij, als moeder of als verloskundige, een dergelijke ervaring? Mail ook dan je ervaring naar info@geboortebeweging.nl

Uiteraard zullen alle emails discreet worden behandeld. We zullen geen persoonlijke informatie doorgeven aan anderen, je gegevens zullen enkel en alleen gebruikt worden om een beeld van de situatie in Nederland te schetsen. Alleen met jullie hulp kunnen we de stilte doorbreken!




woensdag 16 april 2014

Use your BRAINS

De afgelopen tijd heb ik de ontwikkelingen rondom Moeders in Actie gevolgd, o.a. via het twitteraccount van de GeboorteBeweging (@gebbew). Ik vind het interessant om de discussies te volgen, die mij ook weer aanzetten tot nadenken en het vormen van mijn eigen mening.

Een van de uitspraken die op twitter langs kwam was 'de zwangere bestaat niet'. En dat is natuurlijk zo. Zo veel mensen, zo veel wensen. Maar waar alle zwangeren volgens mij universeel in zijn is hun wens voor (en recht op) autonomie. Autonomie in (medische) ethiek, geneeskunde en psychologie, zo verteld Wikipedia, slaat op het recht of de mogelijkheid van een mens of patiënt om zelf te bepalen wat er met hem/haar moet gebeuren. Soms lijkt het alsof het in de discussie gaat om het recht om thuis te bevallen of het recht op een natuurlijke bevalling. Maar daarmee doet men de discussie te kort. Het gaat om het recht om zelf te kunnen bepalen wat je wel en wat je niet wil. Of dat nou een natuurlijke thuisbevalling is of een keizersnede op verzoek.

Om die keus te kunnen maken, is het noodzakelijk om over informatie te beschikken. Dat we voorgelicht worden over de voor- en nadelen van álle mogelijke opties, ook als dat in de ogen van de zorgverlener slechte opties zijn. Dat lijkt misschien een open deur, maar uit recent onderzoek blijkt dat zorgverleners geneigd zijn slechts 1 optie te geven. Namelijk de optie die in hun ogen het beste is. Alleen jíj kunt zelf beslissen wat voor jou de beste optie is. Niet voor niets bestaat Evidence Based Medicine (EBM) niet alleen uit bevindingen uit wetenschappelijk onderzoek (rechtsboven in het plaatje), maar ook uit de ervaringen van de zorgverlener (linksboven) en de waarden en verwachtingen van de cliënt/patiënt (onder). 
En laten we niet vergeten dat het leven niet zonder risico's is. Dat geldt ook voor bevallen. Het doel van het geven van volledige informatie is niet het kunnen kiezen voor de optie die risicoloos is, maar het kunnen kiezen voor de optie die in de ogen van de moeder het meest acceptabele risico heeft. In het medisch contact staat hierover een mooi artikel.

Op twitter las ik: "@gebbew Jullie dragen uit dat alleen de vrouw mag/kan beslissen wat goed voor haar is. Sommige vrouwen kunnen en willen dat niet."

Persoonlijk kan ik me daar weinig bij voorstellen. Wie weet er nou niet wat er goed voor hem/haar zelf is. Wellicht dat het niet altijd makkelijk is daar zelf een keus in te maken, maar ik denk ook dat dat te maken heeft met of en hoe men voorgelicht wordt. Als je alle informatie zelf moet opzoeken en alles zelf moet uitpluizen, dan kan de klus wel eens te groot zijn. Dan zegt je misschien: 'ik vind het wel best, ik kies wat de zorgverlener mij aanraadt'. Ik vind dat de zorgverlener dan steken heeft laten vallen. Die moet de vrouw in begrijpelijke taal voorlichten over de mogelijkheden. Daarbij maakt het niet uit of je nou een zogenaamde hoog opgeleide vrouw bent of zogenaamd laaggeschoold. Zelf een keuze maken wil niet zeggen dat je het allemaal alleen moet uitzoeken en dat je je niet mag laten adviseren. Maar ik vind dat een zorgverlener in eerste instantie informeert en slechts op verzoek van de cliënt adviseert. Er is een mooi hulpmiddel om je eigen keuzes te kunnen maken. Het is bedoeld om te overdenken of een voorgestelde ingreep of behandeling is wat jij wil. Je kunt het onthouden door het woord BRAINS. Het staat voor 6 vragen:

Benefits: Wat zijn de voordelen, wat willen we hiermee bereiken?;
Risk: Wat zijn de risico's. Welke andere interventies hangen hier mee samen?;
Alternatives: Wat zijn de alternatieven?;
Intuition: Klinkt het logisch? Heb je meer informatie nodig of wellicht een second opinion?;
Nothing: Wat als we niets doen? Of een poos wachten voordat we beslissen?;
'Scuse me: 'Sorry' wil je ons/mij even alleen laten om te overleggen en te beslissen?






Keuzevrijheid gaat dus iedereen aan. En daarmee zijn Moeders in Actie en de petitie dus voor iedereen. Omdat we allemaal de mogelijkheid moeten kunnen hebben om zelf te beslissen. Dat moet niet afhangen van de zorgverlener die we, toevallig of zorgvuldig uitgezocht, treffen. Het moet verankerd zijn in de zorgverlening. En daarom steun ik #moedersinactie en de petitie. Jij ook?

Esther

Wil jij net als Esther meeschrijven op dit blog? Je inzending is van harte welkom op actie@geboortebeweging.nl!

zondag 13 april 2014

Serotiene Mieke

Vroedvrouw Rebekka Visser publiceerde onderstaande blogpost eerder op haar eigen blog. Met haar toestemming publiceren we het nogmaals hier. 

Serotiene Mieke

" 'Wij vinden dat jij naar school toe moet,' zegt Meneer T.
'Ja hoor,' knikt Mevrouw. 'Dat vinden wij.'
'Dat is ónze mening dus,' zegt Meneer T.
'Zo ís 't,' zegt Mevrouw, 'dat is ons standpunt.'
'O,' zegt Mieke.
Meneer en Mevrouw T kijken haar aan. Maar Mieke zegt verder niks. Ze krabbelt op d'r hoofd, meer niet.
'Trek je jas dan aan,' zegt Meneer T.
'Ik heb geen zin in school,' zegt Mieke. 'Ik ben nog nooit op een school geweest. Ik blijf liever thuis.'
'Kom, kom,' zegt Meneer T. 'Alle kinderen gaan naar school.'
'Ja, dat vind ík ook,' zegt Mevrouw. 'Daar ben ik 't mee eens hoor.'
'Ik niet,' zegt Mieke.
Meneer T wordt wit en Mevrouw wordt rood.
'Allemensen!' schreeuwt Meneer T kwaad. 'Trek onmiddellijk je jas aan.'
'En zet je muts op,' krijst Mevrouw. 'Anders krijg je blauwe voeten.'
Mieke schrikt ervan. Ze pakt gauw haar jas van de kapstok en rent naar de buitendeur. Maar Meneer T grijpt haar stevig bij een arm.
'Hoho,' bromt hij. 'Waar wou jij heen?'
'Naar, naar huis,' stottert Mieke.
'Dat had je gedacht,' zegt Meneer T streng.
'Wedden dat je dát gedacht had?' vraagt Mevrouw.
'We brengen je mooi naar school,' zegt Meneer T. 'Hier, hou d'r even vast.'
Mevrouw grijpt Mieke in d'r nek, terwijl Meneer T z'n jas aantrekt. Mieke spartelt, maar dat helpt niks. Mevrouw trapt flink tegen d'r beentjes en dan staat ze stil.
Mevrouw kan zelfs d'r jas aantrekken zonder dat Mieke probeert weg te lopen.
Dan gaan ze. Mieke loopt een beetje mank. Maar daar zie je haast niks van. Meneer en Mevrouw T houden allebei een handje vast, zodat Miekes voetjes maar nét de grond raken. Het is een schattig gezicht, zo'n kleine hummel tussen die twee grote mensen. "
(Uit: Hoe Mieke Mom haar maffe moeder vindt, Guus Kuijer, 1979)


Toen ik een jaar of tien was las ik het boek over Mieke Mom voor het eerst. Ik was er geschokt over. Een griezelig, onrustbarend boek - er gebeuren extreme dingen in, gewelddadig, wreed. Toch (of misschien juist daaróm) was het een boek dat ik vaak wilde herlezen - en inmiddels is het voor mij een van de beste verwoordingen van 'de wereld op zijn kop'. Een verwoording van de totale omkering van 'afwijkend' en 'normaal' in een wereld waarin 'normaal' alleen nog maar gaat over 'wat iedereen doet' en niet meer over - of het 'goed' is.

Dat is natuurlijk ook niet echt zo'n makkelijk onderwerp, wat 'goed' is -

Mieke Mom dus.
In een notendop worden een paar onderwerpen strak neergezet:
Wie heeft de macht?
Wat is 'normaal'?
En wat kun je doen als je iets anders wilt? 
Nou, in geval van bovenstaand citaat: even spartelen en dat was het dan wel. Mieke is een kind tenslotte, dus fysiek zijn Meneer en Mevrouw T haar wel de baas.

Vandaag de dag 'mag' een vrouw niet 'langer doorlopen' dan tot 42 weken.
'Ze' lieten je vroeger langer lopen, maar het is bewezen dat na de 41e week de kans op sterfte van de baby drie keer hoger is dan tussen 39 en 40 weken. En daaruit volgt de aanname, dat het levens redt als er minder baby's lang blijven zitten. En dus 'moet' een vrouw tegenwoordig ingeleid, liefst met 41, maar dan toch uiterlijk met 42 weken en geen dag later.

Is dat 'goed'?

Om daar 'ja' op te antwoorden en er nog in te geloven ook, moet je een flinke batterij vragen negeren. 
Je moet negeren dat er grote verschillen zijn tussen vrouwen en hun omstandigheden.
Je moet negeren dat die 'uitgerekende datum' relatief is, hoe je hem ook berekent.
Je moet negeren dat risicoperceptie complex is.
Je moet negeren dat een zwangerschap en zeker een bevalling geen lineaire processen zijn, en dat lineaire oplossingen dus altijd individuen tekort doen.
Dat moet je om te beginnen negeren, maar je weet als lezer vast nog wel een vraag te bedenken.
Maak je ruimte voor die vragen en ga je op zoek naar een antwoord, dan is het nog maar de vraag of standaard inleiden bij 42 weken 'goed' is.

Wij zorgverleners houden niet meer zo van 'moeilijk doen'. En dus hebben we iets nieuws bedacht. We doen het 'allemaal samen'. Vrouw, verloskundige, gynaecoloog, sámen klaren we de klus.

Wat betekent dit in de praktijk?
Bijvoorbeeld dit - dat je als vrouw wordt ingeleid bij 42+0 en daarmee basta. 
En dat 90% van de verloskundigen en gynaecologen net doet alsof het 'niet anders kan', want dat is nou eenmaal de 'richtlijn'. Die batterij vragen waar we ons anders over moeten buigen en misschien wel geen goed antwoord op weten, huuh, nee hoor, dat station slaan we over. Veel sterkte, mevrouw! En straks lekker genieten van uw baby!

Ach, en die handvol vrouwtjes die denkt weg te rennen en haar eigen weg te gaan, nog even en dan trappen we die gewoon even stevig tegen de beentjes, dan staan ze wel stil...

Al 5400 mensen hebben de petitie 'Geef de zwangere een stem in de geboortezorg' getekend. Teken hem hier, of vraag een papieren versie van de petitie aan via actie@geboortebeweging.nl  Ook je bijdrage aan dit blog kun je naar dit email-adres sturen.